Ман кӣми бӯсаи занами соиди зебояшро ?

من کیم بوسه زنم ساعد زیبایش را؟

Гар маро даст диҳад бӯсаи занами поиш ро

گر مرا دست دهد بوسه زنم پایش را

Чашми нопок бар ончҳраҳ дареғаст , дареғ

چشم ناپاک بر آنچهره دریغست، دریغ

Дидаи поки ман аўлисти тамошояш ро

دیده پاک من اولیست تماشایش را

Нози миборд аз он сарви сеӣ сар то по

ناز میبارد از آن سرو سهی سر تا پا

Ин чаҳ нозаст ? бинозам қаду болояш ро

این چه نازست؟ بنازم قد و بالایش را

Хоҳам аз ҷомаи ҷони халъати он сарви равон

خواهم از جامه جان خلعت آن سرو روان

То дар оғӯши кашами қомати раънояш ро

تا در آغوش کشم قامت رعنایش را

Ҷой ӯ дида хўнбор шуд , эй ашк , бирав

جای او دیده خونبار شد، ای اشک، برو

Ҳар дам аз хӯни дил оғишта макун ҷояш ро

هر دم از خون دل آغشته مکن جایش را

Ҳеҷ каси дили бхридории ёрии надиҳад

هیچ کس دل بخریداری یاری ندهد

Ки баҳам бар назанад ҳасани ту савдояш ро

که بهم بر نزند حسن تو سودایش را

Зон ду лаб ҳаст таманнои ҳилолии суханӣ

زان دو لب هست تمنای هلالی سخنی

Кош , гӯйӣ , ки : бар оранди таманнояш ро

کاش، گویی، که: بر آرند تمنایش را