Рӯзи ҳиҷрони ту , ёрб ! зи куҷо пеш омад ?

روز هجران تو، یارب! ز کجا پیش آمد؟

Ин чаҳ рӯзӣаст ки пеши ман дарвеш омад ?

این چه روزیست که پیش من درویش آمد؟

Он балое ки зи андеша он мемардум

آن بلایی که ز اندیشه آن میمردم

Оқибати пеши ман оқибат андеш омад

عاقبت پیش من عاقبت اندیش آمد

Бо қади ҳамчуи хаданг аз дили ман беруни ой

با قد همچو خدنگ از دل من بیرون آی

Ки марои тири бало бар ҷигар риш омад

که مرا تیر بلا بر جگر ریش آمد

Чашм бар ҳам мазан ва ҳар тараф аз нози мубин

چشم بر هم مزن و هر طرف از ناز مبین

Ки баряш дилам аз ҳар мижаи сад неш омад

که بریش دلم از هر مژه صد نیش آمد

Ҳоли худро чу баҳол дгарон санҷидам

حال خود را چو بحال دگران سنجیدم

Камтарини дарди ман аз дарди ҳама беш омад

کمترین درد من از درد همه بیش آمد

Рӯз бигузашт , ҳилолӣ , шаб ҳиҷрон барисед

روز بگذشت، هلالی، شب هجران برسید

Ваа ! чаҳ рӯз сияҳаст ин ки маро пеш омад !

وه! چه روز سیهست این که مرا پیش آمد!