Дилам , пеши лабат , бо ҷони ширин дар фиғон омад

دلم، پیش لبت، با جان شیرین در فغان آمد

Худоро , чора дил кун , ки ин мискин бҷон омад

خدا را، چاره دل کن، که این مسکین بجان آمد

Биё , эй сарв , гулзори ҷавониро ғанимати дон

بیا، ای سرو، گلزار جوانی را غنیمت دان

Ки хоҳад навбаҳори ҳасанро рӯзӣ хазон омад

که خواهد نوبهار حسن را روزی خزان آمد

Ббзми дигарон , домани кашон , то кӣ тавон рафтан ?

ببزم دیگران، دامن کشان، تا کی توان رفتن؟

Басӯии ошиқони ҳам гоҳ гоҳе метавон омад

بسوی عاشقان هم گاه گاهی میتوان آمد

Ҳаётӣ ёфтам аз ваъдаи қатлаш , бҳмди аллоҳ !

حیاتی یافتم از وعده قتلش، بحمد الله!

Ки моро ҳар чаҳ дар дил буд ӯро бар забон омад

که ما را هر چه در دل بود او را بر زبان آمد

Сари зулфати зи боло бар замин афтоду хушҳолам

سر زلفت ز بالا بر زمین افتاد و خوشحالم

Ки баҳри хоксорони оятӣ аз осмон омад

که بهر خاکساران آیتی از آسمان آمد

Малулам аз ғами даврон , сабк дӯшӣ кун , эй соқӣ

ملولم از غم دوران، سبک دوشی کن، ای ساقی

Бабри ин кӯҳи меҳнатро , ки бар дилҳо гарон омад

ببر این کوه محنت را، که بر دلها گران آمد

Каманди зулф Лайлӣ мекашад аз завқи маҷнӯн ро

کمند زلف لیلی میکشد از ذوق مجنون را

Ки аз шаҳри адами бихўди бсҳроӣ ҷаҳон омад

که از شهر عدم بیخود بصحرای جهان آمد

Бомидӣ ки дар пои сгонт ҷон барафшонад

بامیدی که در پای سگانت جان برافشاند

Ҳилолӣ , нақди ҷон дар остин , бар остон омад

هلالی، نقد جان در آستین، بر آستان آمد