Нгслди риштаи ҷони ман аз он сарви баланд

نگسلد رشته جان من از آن سرو بلند

Ин чаҳ нхлист ки дорад барги ҷони пайванд ?

این چه نخلیست که دارد برگ جان پیوند؟

Оҳ ! аз он чашм , ки чун сӯй ман афганд нигоҳ

آه! از آن چشم، که چون سوی من افگند نگاه

Чокҳо дар дилам аз ханҷар мижгон афганд

چاکها در دلم از خنجر مژگان افگند

Гар даҳуми ҷон бўФоиш напасандад ҳаргиз

گر دهم جان بوفایش نپسندد هرگز

Оҳ ! аз он шӯхи ҷафои пешаи душвори писанд !

آه! از آن شوخ جفا پیشه دشوار پسند!

Гар нагирад зи сари лутфу карами дасти маро

گر نگیرد ز سر لطف و کرم دست مرا

Дасти кӯтоҳи ману домани он сарви баланд

دست کوتاه من و دامن آن سرو بلند

Манам аз чашми ту қонеъи бунгоҳӣ гоҳе

منم از چشم تو قانع بنگاهی گاهی

Вази таманнои миёнат бхёлӣ хурсанд

وز تمنای میانت بخیالی خرسند

Сад раҳами бинӣ ва нодида кунӣ , оҳи зи ту !

صد رهم بینی و نادیده کنی، آه ز تو!

Ҳоли ман дидан ва ин гӯнаи тағофул то чанд ?

حال من دیدن و این گونه تغافل تا چند؟

Меҳри рухсори ту , чун зарра , парешонами сохт

مهر رخسار تو، چون ذره، پریشانم ساخت

Шавқи холи ту марои сӯхт бар оташ чу сапанд

شوق خال تو مرا سوخت بر آتش چو سپند

Шаби ҳиҷри ту , ҳилолӣ , зи хароши дили хеш

شب هجر تو، هلالی، ز خراش دل خویش

Чок зад сина , бнўъӣ ки дил аз худ бар кунад

چاک زد سینه، بنوعی که دل از خود بر کند