Як ду рӯзӣ мегузорад ёри ман танҳо маро

یک دو روزی می گذارد یار من تنها مرا

Ваа ! ки ҳиҷрон мекашад имрӯз , ё фардои маро

وه! که هجران می کشد امروز، یا فردا مرا

Шаҳр дилгираст , то оҳнк саҳро кард ёр

شهر دلگیرست، تا آهنک صحرا کرد یار

Мерӯм , шояд ки бигушоед дил аз саҳрои маро

میروم، شاید که بگشاید دل از صحرا مرا

Ёри онҷо ва ман ин ҷо , ваа ! чаҳ бошадгар фалак

یار آنجا و من این جا، وه! چه باشد گر فلک

Ёрро ин ҷои расонад , ё баради онҷои маро

یار را این جا رساند، یا برد آنجا مرا

Нола камтар кун , дило , пеши сагонаши баъди азин

ناله کمتر کن، دلا، پیش سگانش بعد ازین

Чандсозӣ дар миёни мардумони расвои маро ?

چند سازی در میان مردمان رسوا مرا؟

Ғайр бадномӣ надорам судӣ аз савдои ишқ

غیر بدنامی ندارم سودی از سودای عشق

Моя бозор расвоӣаст ин савдои маро

مایه بازار رسواییست این سودا مرا

Май кашам , гуфтӣ : ҳилолиро бостғноу ноз

می کشم، گفتی: هلالی را باستغنا و ناز

Оре , оре , мекашад он нозу истиғнои маро

آری، آری، می کشد آن ناز و استغنا مرا