Дами охир , ки марои умр ба сар ме ояд

دم آخر، که مرا عمر به سر می‌آید

Гар ту ое ба серум , умр дигар ме ояд

گر تو آیی به سرم، عمر دگر می‌آید

Гар нигарем ҷигар аз дарди ту хӯн май бандад

گر نگریم جگر از درد تو خون می‌بندد

Вари бгрими зи даруни хӯн ҷигар ме ояд

ور بگریم ز درون خون جگر می‌آید

Манам он кӯҳи ғаму дард , ки сайлоби сиришк

منم آن کوه غم و درد، که سیلاب سرشک

Ҳрдм аз домани ман то ба камар ме ояд

هردم از دامن من تا به کمر می‌آید

Чун кунам аз ту фаромӯш ? ки рӯзии сад бор

چون کنم از تو فراموش؟ که روزی صد بار

Ҷилваи ҳасани ту дар пеш назар ме ояд

جلوه حسن تو در پیش نظر می‌آید

Дар қафои сипари сина ба ҷонаст дилам

در قفای سپر سینه به جان است دلم

Ки чаро тири ту аввал ба сипар меояд ?

که چرا تیر تو اول به سپر می‌آید؟

Сабзаи навруста буд хуб вале хуб тар аст

سبزه نورُسته بود خوب ولی خوب‌تر است

Сабзаи хати ту , ҳарчанд ки барме ояд

سبزهٔ خط تو، هرچند که برمی‌آید

Шаби зи фарёди ҳилолии сагати афғони бардошт

شب ز فریاد هلالی سگت افغان برداشت

Кин чаҳ ғавғост ки шаб то ба саҳар меояд ?

کین چه غوغاست که شب تا به سحر می‌آید؟