Маи ман бо рақибон ҷФоондиш ме ояд

مه من با رقیبان جفااندیش می‌آید

зи ғавғое , ки метарсидам , инак пеш ме ояд

ز غوغایی، که می‌ترسیدم، اینک پیش می‌آید

Чаҳ чашмаст ин ? ки ҳргаҳи ҷониби ман тез май бинӣ

چه چشمست این؟ که هرگه جانب من تیز می‌بینی

зи мижгони ту бар риши дилами сад неш ме ояд

ز مژگان تو بر ریش دلم صد نیش می‌آید

Ба он лабҳои ширин ваа ! чаҳ шӯрангез май хндӣ ?

به آن لب‌های شیرین وه چه شورانگیز می‌خندی!

Ки аз завқаши намак бар синаҳои риш ме ояд

که از ذوقش نمک بر سینه‌های ریش می‌آید

Ҷамолатро ба мизони назар ҳарчанд май санҷам

جمالت را به میزان نظر هرچند می‌سنجم

Ба чашми ман рахт аз ҷумлаи хубон беш ме ояд

به چشم من رخت از جمله خوبان بیش می‌آید

Марои ин захмҳо бар сина аз даст худаст , оре

مرا این زخم‌ها بر سینه از دست خودست، آری

Касеро ҳарчӣ пеш ояд зи даст хеш ме ояд

کسی را هرچه پیش آید ز دست خویش می‌آید

Фалаки тоҷ саодат медиҳад арбоби ҳишмат ро

فلک تاج سعادت می‌دهد ارباب حشمت را

Ҳамин санги маломат бар сар дарвеш ме ояд

همین سنگ ملامت بر سر درویش می‌آید

Ҳилолӣ , рӯз васл омад , макун андешаи даврӣ

هلالی، روز وصل آمد، مکن اندیشه دوری

Ки ин андешаҳо аз ақл дурандеш ме ояд

که این اندیشه‌ها از عقل دوراندیش می‌آید