Гар дилами зини гӯнаи оҳ дам бидам хоҳад кашид

گر دلم زین گونه آه دم بدم خواهد کشید

Оташи пинҳони ман охир илм хоҳад кашид

آتش پنهان من آخر علم خواهد کشید

Зери кӯҳи ғами тани фарсӯдаи коҳӣ беш нест

زیر کوه غم تن فرسوده کاهی بیش نیست

Барги коҳӣ чанд , ёрб ! кӯҳ ғам хоҳад кашид ?

برگ کاهی چند، یارب! کوه غم خواهد کشید؟

Танг шуд бар ошиқ бе хонимони шаҳри вуҷӯд

تنگ شد بر عاشق بی خانمان شهر وجود

Баъди азин худро бсҳроӣ адам хоҳад кашид

بعد ازین خود را بصحرای عدم خواهد کشید

Нам кашад аз оби чашмами хок ҳар сари манзилӣ

نم کشد از آب چشمم خاک هر سر منزلی

Ашк агар инаст боми чарх нам хоҳад кашид

اشک اگر اینست بام چرخ نم خواهد کشید

Ҳарфи бедодӣ , ки берун ояд аз калаки қазо

حرف بیدادی، که بیرون آید از کلک قضا

Даври чархи онрои баноми ман рақам хоҳад кашид

دور چرخ آنرا بنام من رقم خواهد کشید

Ҷуръаи нӯши базми риндонро бишорати даҳ ки : ӯ

جرعه نوش بزم رندان را بشارت ده که: او

Солҳо оби ҳаёт аз ҷом ҷам хоҳад кашид

سالها آب حیات از جام جم خواهد کشید

Чун ҳилолии хоки гаштам бар умеди мақдамаш

چون هلالی خاک گشتم بر امید مقدمش

Ваа ! чаҳ донистам ки аз хокам қадам хоҳад кашид ?

وه! چه دانستم که از خاکم قدم خواهد کشید؟