наменивисам сухан аз оташи дил бар коғаз

می نویسم سخن از آتش دل بر کاغذ

Ҷой онаст агар шуъла занад дар коғаз

جای آنست اگر شعله زند در کاغذ

Чун қалами сӯхтӣ аз оташи дили номаи ман

چون قلم سوختی از آتش دل نامه من

Агар аз оби ду чашмам нашудитар коғаз

اگر از آب دو چشمم نشدی تر کاغذ

Сухани лаъли ту хоҳем ки дар зар гирем

سخن لعل تو خواهیم که در زر گیریم

Коши созанд дигар аз варақи зари коғаз

کاش سازند دگر از ورق زر کاغذ

Хати мишкӣни варақ рӯй турои зебаду бас

خط مشکین ورق روی ترا زیبد و بس

Қобили оят раҳмат набӯд ҳар коғаз

قابل آیت رحمت نبود هر کاغذ

Шарҳ бе Меҳрии он моҳ бпоён нарасад

شرح بی مهری آن ماه بپایان نرسد

Фии алмисл гар шавад афлоки саросари коғаз

فی المثل گر شود افلاک سراسر کاغذ

Мардум аз ғам ки : чаро нома навиштӣ брқиб ?

مردم از غم که: چرا نامه نوشتی برقیب؟

Нашудӣ , кош ! дарин шаҳри муяссари коғаз

نشدی، کاش! درین شهر میسر کاغذ

То ҳилолии сифати моҳи ҷамол ту навишт

تا هلالی صفت ماه جمال تو نوشت

Гашт , чун сафҳаи хуршед , мунаввари коғаз

گشت، چون صفحه خورشید، منور کاغذ