Оҳ ! аз он шӯх , ки то сар нашавад хок дараш

آه! از آن شوخ، که تا سر نشود خاک درش

Бар сари ошиқ бечора науфтад гузариш

بر سر عاشق بیچاره نیفتد گذرش

эй ки аз ошиқи худ дайри хабар май пурсӣ

ای که از عاشق خود دیر خبر می پرسی

Зуд бошад ки бипурсӣ ва наёбӣ хабараш

زود باشد که بپرسی و نیابی خبرش

Оҳи сард аз дили пар дард кашидам саҳарӣ

آه سرد از دل پر درد کشیدم سحری

Ғофилон ном ниҳоданд : насими саҳараш

غافلان نام نهادند: نسیم سحرش

Ман ки рашк оядам аз холи сияҳ бар лаб ӯ

من که رشک آیدم از خال سیه بر لب او

Чун писандам ки нишинад магасӣ бар шукраш ?

چون پسندم که نشیند مگسی بر شکرش؟

Ҳамчуи Фарҳоди баҳри кӯҳ ки барадами ғами хеш

همچو فرهاد بهر کوه که بردم غم خویش

Зери он бори гарони санги шикастами камараш

زیر آن بار گران سنگ شکستم کمرش

Зоҳид аз ишқ батон хости маро тавба диҳад

زاهد از عشق بتان خواست مرا توبه دهد

Муддаии байн , ки худои ақли надоди ӣнқадараш

مدعی بین، که خدا عقل نداد اینقدرش

Гар дилам зор шуд аз ишқ батон , ғам махӯред

گر دلم زار شد از عشق بتان، غم مخورید

Бигзоред , ки мехоҳам азин зори турш

بگذارید، که می خواهم ازین زار ترش

Лола бар хоки шаҳиди ту ҷигари гӯшаи мост

لاله بر خاک شهید تو جگر گوشه ماست

Ки баровардаи бдоғи дили хунини ҷигараш

که برآورده بداغ دل خونین جگرش

Манзари чашми ҳилолии ватанаши бод , ки ҳаст

منظر چشم هلالی وطنش باد، که هست

Майли ҳам суҳбатии мардуми соҳиби назараш

میل هم صحبتی مردم صاحب نظرش