Забон ӯ , ки надидам зи танагии даҳанаш

زبان او، که ندیدم ز تنگی دهنش

Умед ҳаст ки байнами бкоми хештанаш

امید هست که بینم بکام خویشتنش

Чаҳ нозкист , таъолии аллоҳ ! он сеӣ қадро ?

چه نازکیست، تعالی الله! آن سهی قد را؟

Ки аз гулу саман озурда мешавад баданаш

که از گل و سمن آزرده می شود بدنش

Ҳазор тозаи гул аз бӯстон дамид вале

هزار تازه گل از بوستان دمید ولی

Яке з рӯй латофат намерасад бетонаш

یکی ز روی لطافت نمی رسد بتنش

Сазад ки ҷомаи ҷонро қабо кунад аз шавқ

سزد که جامه جان را قبا کند از شوق

Ҳазор Юсуфи мисрии ббўии перҳанаш

هزار یوسف مصری ببوی پیرهنش

Табораки аллоҳ ! азин сабзае ки тоза дамид !

تبارک الله! ازین سبزه ای که تازه دمید!

Бдомни саман ва бар канори ёсуманаш

بدامن سمن و بر کنار یاسمنش

Бародарон , бсги кӯии ёр агар барисед

برادران، بسگ کوی یار اگر برسید

Тҳитӣ бирасонед аз забони маниш

تحیتی برسانید از زبان منش

Ҳилолӣ аз лаби ҷонони аҷаб ҳадисӣ гуфт !

هلالی از لب جانان عجب حدیثی گفت!

Ки тоза шуд ҳамаи ҷонҳо зи лиззати суханаш

که تازه شد همه جانها ز لذت سخنش