эй шоҳи ҳасан , ҷавр макун бар гадои хеш

ای شاه حسن، جور مکن بر گدای خویش

Мо бандаи тўоим , битарс аз худои хеш

ما بنده توایم، بترس از خدای خویش

Хоҳанд ошиқони ду мурод аз худои хеш :

خواهند عاشقان دو مراد از خدای خویش

Ҳиҷр аз барои ғайру висол аз барои хеш

هجر از برای غیر و وصال از برای خویش

Гар дили зи кӯй дӯст наомад аҷаби мадор

گر دل ز کوی دوست نیامد عجب مدار

Ҷое нарафтааст ки ояд биҷои хеш

جایی نرفته است که آید به جای خویش

эй ман гадои кӯии ту , гар несту раҳматӣ

ای من گدای کوی تو، گر نیست رحمتی

Борӣ , назари дареғи мадор аз гадои хеш

باری، نظر دریغ مدار از گدای خویش

Сад бори ошно шудае бо ман ва ҳануз

صد بار آشنا شده‌ای با من و هنوز

Бегонаи вор май гузарии зи ошнои хеш

بیگانه‌وار می‌گذری زآشنای خویش

Зоҳид , бирав , ки ҳаст маро бо батон шаҳр

زاهد، برو، که هست مرا با بتان شهر

Он ҳолатӣ ки нест туро бо худои хеш

آن حالتی که نیست تو را با خدای خویش

Ҳайфаст бар ҷафо ки боғёр ме кунӣ

حیف است بر جفا که به اغیار می‌کنی

Баҳри худо , ки ҳайф макун бар ҷафои хеш

بهر خدا، که حیف مکن بر جفای خویش

Қадари ҷафои тести фузун аз вафои мо

قدر جفای توست فزون از وفای ما

Пеши ҷафои ту хаҷалам аз вафои хеш

پیش جفای تو خجلم از وفای خویش

Гум шуд дилам , боаҳу фиғони дигараши мҷўӣ

گم شد دلم، به آه و فغان، دیگرش مجوی

Пайдои мсози дарди сиррӣ аз барои хеш

پیدا مساز دردسری از برای خویش

Чун хоки пои тести ҳилолии бсди ниёз

چون خاک پای توست هلالی به صد نیاز؛

эй сарви ноз , срмкш аз хоки пои хеш

ای سرو ناز، سرمکش از خاک پای خویش