эй каҷӣ омӯхта пайваста аз абрӯии хеш

ای کجی آموخته پیوسته از ابروی خویش

Ростии ҳам ёдгир аз қомати дилҷӯии хеш

راستی هم یادگیر از قامت دلجوی خویش

Каъбаи мо кӯии тест , аз кӯии худ моро марон

کعبه ما کوی تست، از کوی خود ما را مران

Қиблаи мо рӯй тест , аз мо магардон рӯй хеш

قبله ما روی تست، از ما مگردان روی خویش

Сари биболин фароғат ҳар касе шаб то буруз

سر ببالین فراغت هر کسی شب تا بروز

Мо ва ғамҳои туу сар бар сари зонуии хеш

ما و غمهای تو و سر بر سر زانوی خویش

Шаб чу бар хок дарат паҳлу ниҳодам гуфт дил :

شب چو بر خاک درت پهلو نهادم گفت دل:

Ман зи паҳлавии ту дар айшам , ту аз паҳлавии хеш

من ز پهلوی تو در عیشم، تو از پهلوی خویش

Чун ҳилолиро фалак саргашта медорад чунин

چون هلالی را فلک سرگشته میدارد چنین

Биҷҳт менолад аз моҳи ҳилоли абрӯии хеш

بیجهت مینالد از ماه هلال ابروی خویش