Мо ки аз сӯзи ту дар гиря зорем чу шамъ

ما که از سوز تو در گریه زاریم چو شمع

Хабар аз сӯхтан хеш надорем чу шамъ

خبر از سوختن خویش نداریم چو شمع

Пеши теғи ту сар аз тан бигзорем вале

پیش تیغ تو سر از تن بگذاریم ولی

Шуълаи шавқи ту аз сар нагузорем чу шамъ

شعله شوق تو از سر نگذاریم چو شمع

Тоби ҳангома ағёр надорем , ки мо

تاب هنگامه اغیار نداریم، که ما

Куштау сӯхта хилват ёрем чу шамъ

کشته و سوخته خلوت یاریم چو شمع

Ҳаст чун оташи мо бар ҳамаи олами равшан

هست چون آتش ما بر همه عالم روشن

Сӯзи худро бзбони баҳр чаҳ орем чу шамъ ?

سوز خود را بزبان بهر چه آریم چو شمع؟

эй насими саҳар , аз субҳи висолаши хабарӣ

ای نسیم سحر، از صبح وصالش خبری

То ҳамаи хандаи занон ҷон бисипорем чу шамъ

تا همه خنده زنان جان بسپاریم چو شمع

Мо ки дорем дилу дидаи пар аз оташу об

ما که داریم دل و دیده پر از آتش و آب

Чун насузем ва чаро ашки нборим чу шамъ ?

چون نسوزیم و چرا اشک نباریم چو شمع؟

Сӯхти сад бор , ҳилолӣ , ҷигари мо шаби ҳиҷр

سوخت صد بار، هلالی، جگر ما شب هجر

Мо ҷигари сӯхтаи ин шаб торем чу шамъ

ما جگر سوخته این شب تاریم چو شمع