Хубон , агар чаҳ ҳар тарафӣ май кашанди саф

خوبان، اگر چه هر طرفی می کشند صف

Ту дар миёни ҷони манӣ , ҷумла бар тараф

تو در میان جان منی، جمله بر طرف

Ҳолои бпои бӯси хаёлати мушаррафам

حالا بپای بوس خیالت مشرفم

Гар давлати висол ту ёбам , зиҳии шараф !

گر دولت وصال تو یابم، زهی شرف!

Давр аз ту навбаҳори ҷавонӣ ббод рафт

دور از تو نوبهار جوانی بباد رفت

Умри чунон азиз чаро шуд чунин талаф ?

عمر چنان عزیز چرا شد چنین تلف؟

Чашмати марои нишонаи пайкони ғамзаи сохт

چشمت مرا نشانه پیکان غمزه ساخت

Ваа ! чун кунам ? ки тири балоро шудам ҳадаф

وه! چون کنم؟ که تیر بلا را شدم هدف

Аз дидаи Тифли ашк ҷудо шуд , дареғи азу

از دیده طفل اشک جدا شد، دریغ ازو

Оҳ ! он дар ятем куҷо рафт азин садаф ?

آه! آن در یتیم کجا رفت ازین صدف؟

Раҳи мизннду арбада оҳанг мекунанд

ره میزنند و عربده آهنگ میکنند

Бо мо бибин ки : дар чаҳ мақоманд чангу даф ?

با ما ببین که: در چه مقامند چنگ و دف؟

Кӯтаҳ мабод дасти ҳилолии зи доманат

کوته مباد دست هلالی ز دامنت

Каси домани висоли туро чун диҳад зи каф ?

کس دامن وصال ترا چون دهد ز کف؟