Ваа ! ки рафт он шӯх ва бар мо кард бедод аз фироқ

وه! که رفت آن شوخ و بر ما کرد بیداد از فراق

Аз фироқ ӯ бФрёдим , фарёд аз фироқ !

از فراق او بفریادیم، فریاد از فراق!

Ёр бо ағёр ва мо маҳрӯм , кӣ бошад раво ?

یار با اغیار و ما محروم، کی باشد روا؟

Душманони шод аз висолу дӯсти ношод аз фироқ

دشمنان شاد از وصال و دوست ناشاد از فراق

Дар фироқати ҳолам аз ҳар мушкилӣ мушкил тараст

در فراقت حالم از هر مشکلی مشکل ترست

Ҳеҷ касро ин чунин мушкил науфтод аз фироқ

هیچ کس را این چنین مشکل نیفتاد از فراق

Онкии рӯзамро сияҳ кард аз фироқат , ҳамчуи шаб

آنکه روزم را سیه کرد از فراقت، همچو شب

Рӯз ӯ чун рӯзгори ман сияҳи бод аз фироқ !

روز او چون روزگار من سیه باد از فراق!

Дар баҳор аз накҳати гули буи васлат ёфтам

در بهار از نکهت گل بوی وصلت یافتم

Ваа ! ки меояд хазон ва медиҳад ёд аз фироқ

وه! که می آید خزان و می دهد یاد از فراق

Доду фарёд ҳилолӣ гуфтае : аз даст кист ?

داد و فریاد هلالی گفته ای: از دست کیست؟

Ин тағофул чист ? фарёд аз ту ва дод аз фироқ !

این تغافل چیست؟ فریاد از تو و داد از فراق!