эй ту сарви чамани ҳасану гули боғи ҷамол

ای تو سرو چمن حسن و گل باغ جمال

Ҷилваи ҳасану ҷамолати ҳама дар ҳади камол

جلوه حسن و جمالت همه در حد کمال

Бо чунин ҳасани турои моҳи фалак чун гӯям ?

با چنین حسن ترا ماه فلک چون گویم؟

Офтобӣ , бтў , ёрб , нарасад ҳеҷ завол !

آفتابی، بتو، یارب، نرسد هیچ زوال!

Котибони қалами сунъ , ки мишкӣн рақаманд

کاتبان قلم صنع، که مشکین رقمند

Сафҳа рӯй ту оростаанд аз хату хол

صفحه روی تو آراسته اند از خط و خال

Бо ту хоҳам ки : сабои ҳоли маро арза диҳад

با تو خواهم که: صبا حال مرا عرضه دهد

Лекини онҷо ки туе боди саборо чаҳ маҷол ?

لیکن آنجا که تویی باد صبا را چه مجال؟

Бе ту ҳар шаби манаму гӯшаи танҳои хеш

بی تو هر شب منم و گوشه تنهایی خویش

Пой дар домани ғам , сари бгрибони малол

پای در دامن غم، سر بگریبان ملال

Ваа ! чаҳ фархунда шабӣ бошаду хуррами рӯзӣ !

وه! چه فرخنده شبی باشد و خرم روزی!

Ки фироқи ту мубаддил шуда бошад бўсол

که فراق تو مبدل شده باشد بوصال

Рӯй дар рӯй ту орм , ҳамаи вақт , аз ҳамаи сӯ

روی در روی تو آرم، همه وقت، از همه سو

Чашм бар чашм ту бошам , ҳамаи ҷо , дар ҳамаи ҳол

چشم بر چشم تو باشم، همه جا، در همه حال

Бо ту аз ҳар тарафии сад сухани орми Бамён

با تو از هر طرفی صد سخن آرم بمیان

Ҳар ҷавобӣ ки диҳӣ , боз дар оем бсؤол

هر جوابی که دهی، باز در آیم بسؤال

Гуфтугӯ чанд ? ҳилолӣ , дигар афсона махон

گفتگو چند؟ هلالی، دگر افسانه مخوان

Ту куҷо ? васли куҷо ? ин чаҳ хаёлӣаст маҳол ?

تو کجا؟ وصل کجا؟ این چه خیالیست محال؟