Наҳодӣ бар дилами доғи фироқу сӯхтии ҷон ро

نهادی بر دلم داغ فراق و سوختی جان را

Бдоғу дарди даврӣ чанд сӯзии дардмандонро !

بداغ و درد دوری چند سوزی دردمندان را!

Манеҳ зини бештар чун лолаи доғӣ бар дили хунин

منه زین بیشتر چون لاله داغی بر دل خونین

Ки аз дасти ту охир чок хоҳам зад гиребон ро

که از دست تو آخر چاک خواهم زد گریبان را

Шудам дар ҷустуҷӯии каъбаи васлат , надонистам

شدم در جستجوی کعبه وصلت، ندانستم

Ки ҳамчун ман буд сар гашта бисёр ин биёбон ро

که همچون من بود سر گشته بسیار این بیابان را

Агар чашми Хизр бар лаъли ҷони бахш ту афтодӣ

اگر چشم خضر بر لعل جان بخش تو افتادی

Бъмр худ накардӣ ёди ҳаргизи оби ҳайвон ро

بعمر خود نکردی یاد هرگز آب حیوان را

Хуш он бошад ки дар ҳангоми васл ӯ сипорам ҷон

خوش آن باشد که در هنگام وصل او سپارم جان

Мъозоллаҳ ! аз он соъат ки байнам рӯй ҳиҷрон ро

معاذالله! از آن ساعت که بینم روی هجران را