Магӯ афсонаи маҷнӯн , чу ман дар анҷуман бошам

مگو افسانه مجنون، چو من در انجمن باشم

Азу , борӣ , чаро гуяд касе ? ҷое ки ман бошам

ازو، باری، چرا گوید کسی؟ جایی که من باشم

Касе афсонаи дарди марои ҷуз ман наме донад

کسی افسانه درد مرا جز من نمی داند

Аз он доими ман девона бо худ дар сухан бошам

از آن دایم من دیوانه با خود در سخن باشم

Рӯ , эй зоҳид , ки ман корӣ надорам ғайр май хӯрдан

رو، ای زاهد، که من کاری ندارم غیر می خوردن

Маро бигзор , то машғӯли кор хештан бошам

مرا بگذار، تا مشغول کار خویشتن باشم

Ҷудо , зон сарви қад ,гар ҷониби бустони рӯми рӯзӣ

جدا، زان سرو قد، گر جانب بستان روم روزی

Биёади қад ӯ дар сояи сарв чаман бошам

بیاد قد او در سایه سرو چمن باشم

Чисон розӣ кунам пинҳон ? ки аз сад парда зоҳир шуд

چسان رازی کنم پنهان؟ که از صد پرده ظاهر شد

Магар вақте ниҳон монад ки дар зер кафан бошам

مگر وقتی نهان ماند که در زیر کفن باشم

Марои ҷон кӯҳ андӯҳаст ва ман ҷон мекунам , оре

مرا جان کوه اندوهست و من جان می کنم، آری

Туро чун лаъл ширинаст , ман ҳам кӯҳкан бошам

ترا چون لعل شیرینست، من هم کوهکن باشم

Ҳилолӣ , чун наме пурсади марои ёрӣу ғами хорӣ

هلالی، چون نمی پرسد مرا یاری و غم خواری

Ман мискини ғарибам , гарчи доим дар ватан бошам

من مسکین غریبم، گرچه دایم در وطن باشم