Мушкил ки равад доғати ҳаргизи зи дили чокам

مشکل که رود داغت هرگز ز دل چاکم

То лолаи магари рӯзии сар бар занад аз хокам

تا لاله مگر روزی سر بر زند از خاکم

Ҳар рӯзи бхўни резами оеу рақиб аз пай

هر روز بخون ریزم آیی و رقیب از پی

Зон воқеаи хушҳолам , зини воситаи ғамнокам

زان واقعه خوشحالم، زین واسطه غمناکم

эй тарки шикори аФгн , шамшери макаш бар ман

ای ترک شکار افگن، شمشیر مکش بر من

ё онкии пас аз куштан бар банди бФтрокм

یا آنکه پس از کشتن بر بند بفتراکم

Ин дида ки ман дорам , олӯдаи бхўни аввалӣ

این دیده که من دارم، آلوده بخون اولی

Зон рӯ ки наме донеи қадари назари покам

زان رو که نمی دانی قدر نظر پاکم

То чанд ҳилолиро дар оташи ғами сӯзӣ ?

تا چند هلالی را در آتش غم سوزی؟

Ман одамем , ё раб , ё худ хасу хошокам ?

من آدمیم، یا رب، یا خود خس و خاشاکم؟