Ҳар шабӣ гӯям ки : фардои тарки ин савдо кунам

هر شبی گویم که: فردا ترک این سودا کنم

Боз чун фардо шавад имрӯзро фардо кунам

باز چون فردا شود امروز را فردا کنم

Чун марои савдоят аз рӯзи нахустин дар сараст

چون مرا سودایت از روز نخستین در سرست

Пас ҳамон беҳтар ки охири сари дарин савдо кунам

پس همان بهتر که آخر سر درین سودا کنم

эй хушо ! каз бихўдиҳои сари нуҳум бар пой ӯ

ای خوشا! کز بیخودیها سر نهم بر پای او

Баъд аз он аз шарм натавонам ки сар боло кунам

بعد از آن از شرم نتوانم که سر بالا کنم

эй ки мегӯйӣ : дил гум гашта худро биҷавӣ

ای که میگویی: دل گم گشته خود را بجوی

Ман ки худ гум гаштаам ӯро куҷо пайдо кунам ?

من که خود گم گشته ام او را کجا پیدا کنم؟

Бас ки хорам , аз сгонт шарм меояд маро

بس که خوارم، از سگانت شرم می آید مرا

Чанд худро дар миёни мардумон расво кунам ?

چند خود را در میان مردمان رسوا کنم؟

Ман кӣм то аз ғуломон ту гӯям хешро ?

من کیم تا از غلامان تو گویم خویش را؟

Ман чаҳ саг бошам ки дар хайли сгонт ҷо кунам ?

من چه سگ باشم که در خیل سگانت جا کنم؟

Ошиқи мастам , ҳилолӣ , маҷлис риндон куҷост ?

عاشق مستم، هلالی، مجلس رندان کجاست؟

То дилу ҷонро фидои соқӣ зебо кунам

تا دل و جان را فدای ساقی زیبا کنم