эй дил , бкўӣ ӯ Марв , аз бихўдӣ ғавғо макун

ای دل، بکوی او مرو، از بیخودی غوغا مکن

Худро ва моро беш азин дар ошиқӣ расво макун

خود را و ما را بیش ازین در عاشقی رسوا مکن

эй ашки сурху гарми рӯ , бар чеҳраам зоҳир машав

ای اشک سرخ و گرم رو، بر چهره ام ظاهر مشو

Обӣ ки пинҳон хӯрдаам дар рӯй ман пайдо макун

آبی که پنهان خورده ام در روی من پیدا مکن

То чанд нозу саркашӣ ? охир бҷон омад дилам

تا چند ناز و سرکشی؟ آخر بجان آمد دلم

Бар ошиқи мискини худ зин беш истиғно макун

بر عاشق مسکین خود زین بیش استغنا مکن

Ман ҳозир ва ту бокасон ҳар дами намоеи ишва Эй

من حاضر و تو باکسان هر دم نمایی عشوه ای

Инҳо макун , вар мекунӣ , дар пеши чашм мо макун

اینها مکن، ور می کنی، در پیش چشم ما مکن

То чанд , ҳар дами ғунчаи сон хндӣ биравӣ ин ва он ?

تا چند، هر دم غنچه سان خندی بروی این و آن؟

Чун шох гул бош , аз ҳаё , сари пеши кас боло макун

چون شاخ گل باش، از حیا، سر پیش کس بالا مکن

Бо абрӯӣ чун моҳи нав , ҳуши ҳилолиро мабар

با ابروی چون ماه نو، هوش هلالی را مبر

Моҳи ҳилоли абрӯии ман , ақли маро шайдо макун

ماه هلال ابروی من، عقل مرا شیدا مکن