Назора кун дар оинаи худро , ҳабиби ман

نظاره کن در آینه خود را، حبیب من

Аммо бшрт онкӣ нагардӣ рақиби ман

اما بشرط آنکه نگردی رقیب من

Ман аз ватани ҷудоу дили ман зи ман ҷудо

من از وطن جدا و دل من ز من جدا

Огоҳ нест ёри зи ҳоли ғариби ман

آگاه نیست یار ز حال غریب من

Зини сон ки дарди ишқи туами сохт нотавон

زین سان که درد عشق توام ساخت ناتوان

Мушкил зем , агар ту набошӣ табиби ман

مشکل زیم، اگر تو نباشی طبیب من

То кӣ хӯрам ғаму паии таскини дарди хеш

تا کی خورم غم و پی تسکین درد خویش

Гӯям бахуд ки : дар азал ин шуд насиби ман ?

گویم بخود که: در ازل این شد نصیب من؟

Озурда шуд ҳилолӣ ва он гул нагуфт ҳеҷ :

آزرده شد هلالی و آن گل نگفت هیچ:

То кӣ ҷафоӣ хор кашад андалеби ман ?

تا کی جفای خار کشد عندلیب من؟