Чанд нодида кунӣ ? оҳ ! чаҳ дидӣ аз мо ?

چند نادیده کنی؟ آه! چه دیدی از ما؟

Нашнавӣ зории мо , ваа ! чаҳ шунидӣ аз мо ?

نشنوی زاری ما، وه! چه شنیدی از ما؟

Охир , эй оҳӯии мишкӣн , чаҳ хато рафт ки ту

آخر، ای آهوی مشکین، چه خطا رفت که تو

Бо ҳама инс гирифтӣ ва рамедӣ аз мо ?

با همه انس گرفتی و رمیدی از ما؟

Ҳайф бошад ки чу гул бар каф ҳар хор наҳй

حیف باشد که چو گل بر کف هر خار نهی

Доманиро , ки бсд ноз кашидӣ аз мо

دامنی را، که به صد ناز کشیدی از ما

Коми ҷони рости ббозори ғамати сад талхӣ

کام جان راست به بازار غمت صد تلخی

Ки бики ишваи ширини нхридӣ аз мо

که به یک عشوهٔ شیرین نخریدی از ما

Буд мақсӯди ту озурдан мо , шукри худо

بود مقصود تو آزردن ما، شکر خدا

Ки бмқсўди дил хеш раседӣ аз мо

که به مقصود دل خویش رسیدی از ما

Инак ин ҷони ситами дида ки мехост дилат

اینک این جانِ ستم‌دیده که می‌خواست دلت

Инак он дил ки бҷон май тлбидӣ аз мо

اینک آن دل که به جان می‌طلبیدی از ما

Мо бмҳрт , чу ҳилолӣ , дилу ҷонро бастем

ما به مهرت، چو هلالی، دل و جان را بستیم

Ту бшмшири ҷафо меҳр буридӣ аз мо

تو به شمشیر جفا مهر بریدی از ما