Дил хӯн шуд аз умед ва нашуд ёри ёри ман

دل خون شد از امید و نشد یار یار من

эй вой ! бар ману дили умедвори ман

ای وای! بر من و دل امیدوار من

эй сайли ашк , хоки вуҷӯдами ббоди даҳ

ای سیل اشک، خاک وجودم بباد ده

То бар дил касе нанишинад ғубори ман

تا بر دل کسی ننشیند غبار من

Аз ҷаври рӯзгор чаҳ гӯям ? ки дар фироқ

از جور روزگار چه گویم؟ که در فراق

Ҳам рӯзи ман сияҳ шуд ва ҳам рӯзгори ман

هم روز من سیه شد و هم روزگار من

Зини пеши сабр буд диламро , қарор низ

زین پیش صبر بود دلم را، قرار نیز

Ёрб , куҷо шуд он ҳамаи сабру қарори ман ?

یارب، کجا شد آن همه صبر و قرار من؟

Наздик шуд ки хона умрам шавад хароб

نزدیک شد که خانه عمرم شود خراب

Раҳмӣ бикун , вагар на харобаст кори ман

رحمی بکن، و گر نه خرابست کار من

Гуфтӣ : бирав , ҳилолӣу сабр ихтиёр кун

گفتی: برو، هلالی و صبر اختیار کن

Ваа ! чун кунам ? ки нест бадасти ихтиёри ман

وه! چون کنم؟ که نیست بدست اختیار من