Фидои он саги кӯи боди ҷони нотавони ман

فدای آن سگ کو باد جان ناتوان من

Ки баъд аз марг дар кӯии ту оради устихони ман

که بعد از مرگ در کوی تو آرد استخوان من

Чу дории азм рафтан , бо ту натавон дарди дили гуфтан

چو داری عزم رفتن، با تو نتوان درد دل گفتن

Ки вақт рафтан ҷонаст ва мегирад забони ман

که وقت رفتن جانست و میگیرد زبان من

Ман аз бе Меҳрии он моҳи мардум , кӣ буд , ёрб ?

من از بی مهری آن ماه مردم، کی بود، یارب؟

Ки бо ман меҳрбон гардад маи номеҳрбони ман ?

که با من مهربان گردد مه نامهربان من؟

Забон ёр ширинасту коми ман бсди талхӣ

زبان یار شیرینست و کام من بصد تلخی

Зиҳии лиззат ! агар бошад забонаш дар даҳони ман

زهی لذت! اگر باشد زبانش در دهان من

Гумон дорам ки : бо ман иттифоқӣ ҳаст он ма ро

گمان دارم که: با من اتفاقی هست آن مه را

Чаҳ бошад , оҳ ! агар рӯзӣ яқин гардад гумони ман ?

چه باشد، آه! اگر روزی یقین گردد گمان من؟

Таби ҳиҷрони бнўбти мистонди ҷони муштоқон

تب هجران بنوبت میستاند جان مشتاقان

Грини навбати бҷон ман расад , эй вои ҷони ман !

گرین نوبت بجان من رسد، ای وای جان من!

Ҳилолӣ , шълҳои барқ оҳам рафт бар гардун

هلالی، شعله‌های برق آهم رفت بر گردون

Маликро бар фалаки дили сӯхт аз оҳу фиғони ман

ملک را بر فلک دل سوخت از آه و فغان من