Гуфтем : чун зиндаи Монӣ дар ғами ҳиҷрони ман ?

گفتیم: چون زنده مانی در غم هجران من؟

Хостами марги худ , аммо бар наомад ҷони ман

خواستم مرگ خود، اما بر نیامد جان من

Дард ман ишқасту дирамонаши бғир аз сабр нест

درد من عشقست و درمانش بغیر از صبر نیست

Чун кунам ? каз дарди мушкилтар буд дармони ман

چون کنم؟ کز درد مشکل تر بود درمان من

Ман худ аз ҷон бандаам фармони ишқатро , вале

من خود از جان بنده ام فرمان عشقت را، ولی

То чаҳ фармоед марои ин бахти нофармони ман ?

تا چه فرماید مرا این بخت نافرمان من؟

Шамае ногуфта аз сӯзи дилам , шаҳрӣ бсухт

شمه ای ناگفته از سوز دلم، شهری بسوخت

Оҳ ! агар зоҳир шавад ин оташи пинҳони ман !

آه! اگر ظاهر شود این آتش پنهان من!

Ваа ! чаҳ рӯй оташинаст он ? ки гоҳ диданаш

وه! چه روی آتشینست آن؟ که گاه دیدنش

Шуълаҳо , пиндорам афтодаст дар мижгони ман

شعله ها، پندارم افتادست در مژگان من

Бас ки ман мадҳушу ҳайронами зи чашми маст ӯ

بس که من مدهوش و حیرانم ز چشم مست او

Ҳар кро чашмӣаст май бояд шудани ҳайрони ман

هر کرا چشمیست می باید شدن حیران من

Чун ҳилолии гӯшаи чашмӣ гадоӣ мекунам

چون هلالی گوشه چشمی گدایی میکنم

Гуҳи гуҳии сӯии гадои худ нигар , султони ман

گه گهی سوی گدای خود نگر، سلطان من