Хуши онкӣ дар ҳама рӯй замин ту бошӣ ва ман !

خوش آنکه در همه روی زمین تو باشی و من!

Ба ҷузи ман ва ту набошад , ҳамин ту бошӣ ва ман

به جز من و تو نباشد، همین تو باشی و من

Баҳор мерасад , оё буд ки дар чаманӣ

بهار می رسد، آیا بود که در چمنی

Нишаста пои гулу ёсамин ту бошӣ ва ман ?

نشسته پای گل و یاسمین تو باشی و من؟

Шудӣ ба боғ , ки онҷо хушаст маҷлис май

شدی به باغ، که آنجا خوش است مجلس می

Балӣ хушаст , агар ҳамнишин ту бошӣ ва ман

بلی خوش است، اگر همنشین تو باشی و من

Махон ба ҷилваи гуҳи нози худ рақибон ро

مخوان به جلوه گه ناز خود رقیبان را

Ҳамин басаст ки , эй нозанин , ту бошӣ ва ман

همین بس است که، ای نازنین، تو باشی و من

Хушаст ҳам сафарӣ бо ту , хоссаи он вақте

خوش است هم سفری با تو، خاصه آن وقتی

Ки гар биравам рӯм , ё ба чин , ту бошӣ ва ман

که گر بروم روم، یا به چین، تو باشی و من

Баҳор омаду кишти ин ҳаваси зи шавқи маро

بهار آمد و کشت این هوس ز شوق مرا

Ки : бар канори гулу ёсамин ту бошӣ ва ман

که: بر کنار گل و یاسمین تو باشی و من

Магӯ ки : умри ҳилолии гузашт бо дгарон

مگو که: عمر هلالی گذشت با دگران

Азин чаҳ бок , агар баъди азин ту бошӣ ва ман ?

ازین چه باک، اگر بعد ازین تو باشی و من؟