Мардум аз дард ва нагуфтӣ : дардманди мости ин

مردم از درد و نگفتی: دردمند ماست این

Дардмандонро наме пурсӣ , чаҳ истиғност ин ?

دردمندان را نمی پرسی، چه استغناست این؟

Сояи болои он сарв аз сари ман кам мабод !

سایه بالای آن سرو از سر من کم مباد!

Зонка бар ман раҳматӣ аз олам болост ин

زانکه بر من رحمتی از عالم بالاست این

Хостами кони сарви рӯзӣ дар канор ояд , вале

خواستم کان سرو روزی در کنار آید، ولی

Бо каҷиҳои фалак ҳаргиз наёяд рости ин

با کجی های فلک هرگز نیاید راست این

Ҷои дил дар сина буду ҷои тират дар дилам

جای دل در سینه بود و جای تیرت در دلم

Он з ҷо рафтаст ? аммо ҳам чунон барҷост ин

آن ز جا رفتست اما هم چنان برجاست این

Ашки гулгуни маро бар чеҳра ҳар кас дид гуфт :

اشک گلگون مرا بر چهره هر کس دید گفت:

Каз ғами гули чеҳрае ошуфта ва шайдост ин

کز غم گل چهره ای آشفته و شیداست این

Гуфтамаш : фардост бо ман ваъдаи васли ту , гуфт :

گفتمش: فرداست با من وعده وصل تو، گفت:

Дили бФрдои қиёмат на , ки он фардост ин

دل بفردای قیامت نه، که آن فرداست این

Бар сари кӯяш , ҳилолӣ , дарди ишқи хеш ро

بر سر کویش، هلالی، درد عشق خویش را

Беш азин пинҳон макун , каз чеҳра ?ут пайдост ин

بیش ازین پنهان مکن، کز چهره ات پیداست این