Хоҳам Фгндни хешро пеши қади раъноӣ ӯ

خواهم فگندن خویش را پیش قد رعنای او

То бар сари ман по наад , ё сари нуҳум бар пой ӯ

تا بر سر من پا نهد، یا سر نهم بر پای او

Сарви қадаши нўхостаҳ , моҳи Рахши нокоста

سرو قدش نوخاسته، ماه رخش ناکاسته

Хуши сӯратии ороста , ҳасани ҷаҳони орой ӯ

خوش صورتی آراسته، حسن جهان‌آرای او

Гар дар раҳаш уфтад касе , камтари намояд аз хасӣ

گر در رهش افتد کسی، کمتر نماید از خسی

Аз эҳтиёҷи мо басӣ , бешаст истиғноӣ ӯ

از احتیاج ما بسی، بیشست استغنای او

То дил ба ҷон ноед маро , аз дидаи гӯ : дар дили дро

تا دل به جان ناید مرا، از دیده گو: در دل درآ

Мардум нишинаст он саро , онҷо нахоҳам ҷой ӯ

مردم نشینست آن سرا، آنجا نخواهم جای او

Ғам нест , ҷони ман , агар , доғам наҳодӣ бар ҷигар

غم نیست، جان من، اگر، داغم نهادی بر جگر

эй коши сад доғ дигар , май буд бар болой ӯ

ای کاش صد داغ دگر، می‌بود بر بالای او

Гуфтам : ҳилолӣ дам бидам , ҷон медиҳад , гуфто : чаҳ ғам ?

گفتم: هلالی دم بدم، جان می‌دهد، گفتا: چه غم؟

Гуфтам : ба сӯяш на қадам , гуфто : крои пурвой ӯ ?

گفتم: به سویش نه قدم، گفتا: کرا پروای او؟