Нмикшими сар аз остони хонаи ту

نمیکشیم سر از آستان خانه تو

Куҷо рӯем ? сари моу остонаи ту

کجا رویم؟ سر ما و آستانه تو

Турои баҳона чаҳ ҳоҷат барои куштани ман ?

ترا بهانه چه حاجت برای کشتن من؟

Макун , макун , ки маро мекашад баҳонаи ту

مکن، مکن، که مرا میکشد بهانه تو

Тараҳҳумӣ бикун , эй подшоҳи кишвари ҳасан

ترحمی بکن، ای پادشاه کشور حسن

Ки ғайри зулм ва ситам нест дар замонаи ту

که غیر ظلم و ستم نیست در زمانه تو

Аз он саманди ту брмиҷҳди гуҳи ҷавлон

از آن سمند تو برمیجهد گه جولان

Ки рақс мекунад аз завқи тозӣонаи ту

که رقص میکند از ذوق تازیانه تو

Сифеди гашти марои устихону хушҳолам

سفید گشت مرا استخوان و خوشحالم

Бидон умед ки рӯзӣ шавад нишонаи ту

بدان امید که روزی شود نشانه تو

Шаб аз фасона буруз оваранд ва ин аҷабаст

شب از فسانه بروز آورند و این عجبست

Ки рӯзи худ бшби орми ман аз фасонаи ту

که روز خود بشب آرم من از فسانه تو

Ҳилолӣ , аз ғами ҷонсӯзи ишқи оҳи макаш

هلالی، از غم جانسوز عشق آه مکش

Ки сӯхти ҷони ман аз оҳи ошиқонаи ту

که سوخت جان من از آه عاشقانه تو