Бар сари роҳ ту будам , ки раседӣ ногоҳ

بر سر راه تو بودم، که رسیدی ناگاه

Ҷилва Эй кардӣ ва он ҷилваи марои баради зи роҳ

جلوه‌ای کردی و آن جلوه مرا برد ز راه

Гар ба срҳлқаҳи тасбеҳи малики бози рисӣ

گر به سرحلقهٔ تسبیح ملک باز رسی

Қудсён наъра бароранд ки : субҳони аллоҳ !

قدسیان نعره برآرند که: سبحان الله!

Гар ба манзилгаҳ васлат нарасм маъзӯрам

گر به منزلگهِ وصلت نرسم معذورم

Раҳ дарозасту марои умр ба ғояти кӯтоҳ

ره دراز است و مرا عمر به‌غایت کوتاه

Гиря Эй кардам ва аз гиряи дилам таскин ёфт

گریه‌ای کردم و از گریه دلم تسکین یافت

Оҳ ! агар гиря наме буд , чаҳ мекардам ? оҳ !

آه! اگر گریه نمی‌بود، چه می‌کردم؟ آه!

Сад шаби ҳиҷри гузашту маи ман пайдо нест

صد شب هجر گذشت و مه من پیدا نیست

Турфаи умрӣ ! ки ба сад сол надидам як моҳ

طرفه عمری! که به صد سال ندیدم یک ماه

Умрҳо давлати васлат ба дуо хоста ам

عمرها دولت وصلت به دعا خواسته‌ام

Мо ғуломон қадимем ва ба ҷони давлати хоҳ

ما غلامان قدیمیم و به جان دولت‌خواه

Аз суҷуд дар ӯ манъ ҳилолӣ макунед

از سجودِ درِ او منع هلالی مکنید

Ки сар хеш ниҳодаст ба умеди кулоҳ

که سر خویش نهادست به امید کلاه