Дӯши паймонаи тиҳии омадам аз май хона

دوش پیمانه تهی آمدم از می خانه

Кошкӣ ! пар шавад имрӯзи марои паймона

کاشکی! پر شود امروز مرا پیمانه

Баъди мурдан агар аз қолаби ман хишт зананд

بعد مردن اگر از قالب من خشت زنند

Оем ва боз шавам хишт дар май хона

آیم و باز شوم خشت در می خانه

Хостами кини дил савдо зада оқил гардад

خواستم کین دل سودا زده عاقل گردد

Ваа ! ки оқил нашуд ва сохт марои девона

وه! که عاقل نشد و ساخت مرا دیوانه

Офтобӣу рахти шамъ ҷаҳон афрӯзаст

آفتابی و رخت شمع جهان افروزست

Ҳамаи зарроти ҷаҳони гирди сарати парвона

همه ذرات جهان گرد سرت پروانه

наметапад мурғи дилам бар сари он донаи дил

می تپد مرغ دلم بر سر آن دانه دل

Чаҳ кунад ? хирман умраст ҳамин як дона

چه کند؟ خرمن عمرست همین یک دانه

Ошнои зи ҷафоҳои ту маҳрӯмами сохт

آشنایی ز جفاهای تو محرومم ساخت

эй хуши он рӯз ки будем зи ҳам бегона !

ای خوش آن روز که بودیم ز هم بیگانه!

Қиссаи хеш ба аҳбоб чаҳ гӯям ҳар шаб ?

قصه خویش به احباب چه گویم هر شب؟

Ин шаб он нест ки кӯтаҳ шавад аз афсона

این شب آن نیست که کوته شود از افسانه

Дӯш дар кулбаи вайрони ҳилолӣ будем

دوش در کلبه ویران هلالی بودیم

Ҳол девона харобаст дарин вайрона

حال دیوانه خرابست درین ویرانه