Шаб ҳиҷрасту марг хеш хоҳам аз худои имшаб

شب هجرست و مرگ خویش خواهم از خدا امشب

Аҷали рӯзӣ чу сӯем хоҳад омад , гӯ : биёи имшаб

اجل روزی چو سویم خواهد آمد، گو: بیا امشب

Чунин дардӣ ки ман дорам нахоҳам зист то фардо

چنین دردی که من دارم نخواهم زیست تا فردا

Биё , биншин , ки ҷон хоҳам супурди имрӯз , ё имшаб

بیا، بنشین، که جان خواهم سپرد امروز، یا امشب

Дилу ҷонӣ ки буд , овора шуд дӯш аз ғами ҳиҷрон

دل و جانی که بود، آواره شد دوش از غم هجران

Дигар , ёрб ! ғами ҳиҷрон чаҳ мехоҳад зи мо имшаб ?

دگر، یارب! غم هجران چه میخواهد ز ما امشب؟

На сар шуд хоки даргоҳат , на пои Фрсўд дар роҳат

نه سر شد خاک درگاهت، نه پا فرسود در راهت

Маро чун шамъ бояд сӯхт аз сар то бпои имшаб

مرا چون شمع باید سوخت از سر تا بپا امشب

Шаб омад , боз давр афганд аз васлати ҳилолӣ ро

شب آمد، باز دور افگند از وصلت هلالی را

Дариғо ! шуд ҳилолу офтоб аз ҳам ҷудои имшаб

دریغا! شد هلال و آفتاب از هم جدا امشب