Ман нагӯям ки : вафои ёр маро боистӣ

من نگویم که: وفا یار مرا بایستی

Андакии сабри дили зор маро боистӣ

اندکی صبر دل زار مرا بایستی

Зини ҳамаи хоб ки бахти сияҳ ман дорад

زین همه خواب که بخت سیه من دارد

Андакии дидаи бедор маро боистӣ

اندکی دیده بیدار مرا بایستی

Ҳар куҷои шеваи дилҷӯе ва эҳсон дидам

هر کجا شیوه دلجویی و احسان دیدم

Ғайритеми кишт ки : дилдор маро боистӣ

غیرتم کشت که: دلدار مرا بایستی

Завқи пайкони туро сайд надонист , дареғ !

ذوق پیکان ترا صید ندانست، دریغ!

Захми он синаи аФгор маро боистӣ

زخم آن سینه افگار مرا بایستی

Лутфи хубон дигар нест алоҷи дили ман

لطف خوبان دگر نیست علاج دل من

Ин сифати ёри стмгор маро боистӣ

این صفت یار ستمگار مرا بایستی

Дар ҷаҳони қоидаи меҳр ва вафо нест , вале

در جهان قاعده مهر و وفا نیست، ولی

Ёр бераҳму ҷФогор маро боистӣ

یار بی رحم و جفاگار مرا بایستی

Васфи он рӯй чу маи пеш ҳилолӣ гуфтам

وصف آن روی چو مه پیش هلالی گفتم

Гуфт : ин шамъи шаби тор маро боистӣ

گفت: این شمع شب تار مرا بایستی