Ман бкўити ошиқи зору дили ғамгини ғариб

من بکویت عاشق زار و دل غمگین غریب

Чун зайди бечораи ошиқ ? чун кунад мискини ғариб ?

چون زید بیچاره عاشق؟ چون کند مسکین غریب؟

Пурсиши ҳоли ғарибони расм ва ойинаст , лек

پرسش حال غریبان رسم و آیینست، لیک

Ҳаст дар шаҳри шумо ин расм ва ин ойини ғариб

هست در شهر شما این رسم و این آیین غریب

Дар хами зулфи каҷати дилҳо ғариб афтода анд

در خم زلف کجت دلها غریب افتاده اند

Зулфи ту шоми ғрибонст ва мо чандини ғариб

زلف تو شام غریبانست و ما چندین غریب

Вақти дашномами бшкри ханда лаб бигушо , ки ҳаст

وقت دشنامم بشکر خنده لب بگشا، که هست

Дар миёни талхи гуфтани хандаи ширини ғариб

در میان تلخ گفتن خنده شیرین غریب

Сари зи болини ғарибӣ бар надорад то бҳшр

سر ز بالین غریبی بر ندارد تا بحشر

Гар табибӣ чун ту ёбад бар сари болини ғариб

گر طبیبی چون تو یابد بر سر بالین غریب

Бскаҳ бошад шод ҳар кас бо рафиқон дар ватан

بسکه باشد شاد هر کس با رفیقان در وطن

Рӯи бдиўори ғами оради хастаи ғамгини ғариб

رو بدیوار غم آرد خسته غمگین غریب

Бар сари Кувайти ҳилолии баси ғариб ва бе касаст

بر سر کویت هلالی بس غریب و بی کسست

Охир , эй шоҳи ғарибон , лутф кун бар ин ғариб

آخر، ای شاه غریبان، لطف کن بر این غریب