эй шудаи хуии ту бо ман бтар аз хуии рақиб

ای شده خوی تو با من بتر از خوی رقیب

Рӯзам аз ҳиҷри сияҳи сохта чун рӯй рақиб

روزم از هجر سیه ساخته چون روی رقیب

Гуфта будӣ ки : саги мо зи рақиб ту бааст

گفته بودی که: سگ ما ز رقیب تو بهست

Лек пеши ту ба аз мости саги кӯии рақиб

لیک پیش تو به از ماست سگ کوی رقیب

Бскаҳ аз каъбаи кӯии ту маро монеъ шуд

بسکه از کعبه کوی تو مرا مانع شد

Гар ҳама қибла шавад , рӯ накунам сӯии рақиб

گر همه قبله شود، رو نکنم سوی رقیب

Он ҳамаи чин ки дар абрӯӣ рақибат дидам

آن همه چین که در ابروی رقیبت دیدم

Кош дар зулфи ту будӣ , на дар абрӯии рақиб

کاش در زلف تو بودی، نه در ابروی رقیب

То рақиб аз ту марои ваъда дашном оварад

تا رقیب از تو مرا وعده دشنام آورد

Завқи ин муждаи марои сохт дуъогӯии рақиб

ذوق این مژده مرا ساخت دعاگوی رقیب

Гар баҳри мӯии рақиб аз фалак ояд ситамӣ

گر بهر موی رقیب از فلک آید ستمی

Он ҳама нест сазои сари як мӯии рақиб

آن همه نیست سزای سر یک موی رقیب

Ёр паҳлавӣ рақибаст ва ман аз рашки ҳалок

یار پهلوی رقیبست و من از رشک هلاک

Ғайри азин фоида Эй нест зи паҳлавии рақиб

غیر ازین فایده ای نیست ز پهلوی رقیب

Чун ҳилолӣ агар аз пой фитодам чаҳ аҷаб ?

چون هلالی اگر از پای فتادم چه عجب؟

Чаҳ кунам ? нест марои қӯти бозуии рақиб

چه کنم؟ نیست مرا قوت بازوی رقیب