з рӯй нозу ҳаёи манъам аз ниёз кунӣ

ز روی ناز و حیا منعم از نیاز کنی

Ниёзманди туам ,гар ҳазор ноз кунӣ

نیازمند توام، گر هزار ناز کنی

Гуҳӣ ки ҷониби аҳбоби чашм боз кунӣ

گهی که جانب احباب چشم باز کنی

Баҳри ниёз ки бинии ҳазор ноз кунӣ

بهر نیاز که بینی هزار ناز کنی

Ҳамеша боз кунӣ чашми лутфи сӯии касон

همیشه باز کنی چشم لطف سوی کسان

Чу гӯямат ки : макун , аз ситеза боз кунӣ

چو گویمت که: مکن، از ستیزه باز کنی

зи пеши дидаи могар ниҳон шудӣ чаҳ аҷаб ?

ز پیش دیده ما گر نهان شدی چه عجب؟

Фириштаи хуӣ ва аз мардум эҳтироз кунӣ

فرشته خویی و از مردم احتراز کنی

Замони васли ту умр манаст , ваа ! чаҳ шавад

زمان وصل تو عمر منست، وه! چه شود

Агар нишинӣу умри маро дароз кунӣ ?

اگر نشینی و عمر مرا دراز کنی؟

Ҳазор саҷда кунӣ , ҷони ман , бон нарасад

هزار سجده کنی، جان من، بآن نرسد

Ки бар ҷинозаи мақтӯли худ намоз кунӣ

که بر جنازه مقتول خود نماز کنی

Дило , задӣ нафаси гарм ва об шуд ҷигарам

دلا، زدی نفس گرم و آب شد جگرم

Наузи биллоҳ , агар оҳи ҷон гудоз кунӣ

نعوذ بالله، اگر آه جان گداز کنی

Ниёзи хеш , ҳилолӣ , бхлқи арзаи мада

نیاز خویش، هلالی، بخلق عرضه مده

Хуши онкӣ рӯй бадаргоҳ бениёз кунӣ !

خوش آنکه روی بدرگاه بی نیاز کنی!