Саҳаргоҳон ки чун хуршед аз манзили буруни ое

سحرگاهان که چون خورشید از منزل برون آیی

Ба рухсори ҷаҳони афрӯзи оламро бёроиӣ

به رخسار جهان‌افروز عالم را بیارایی

Ба раъное ба аз сарвӣ , ба зебои фузун аз гул

به رعنایی بِه از سروی، به زیبایی فزون از گل

Таъолии аллоҳ ! чаҳ лутфаст ин ? ба зебоӣу раъное

تعالی الله! چه لطفست این؟ به زیباییّ و رعنایی

Марои гӯйӣ ки : ҷон бигзор ва фармое ки : дил хӯн кун

مرا گویی که: جان بگذار و فرمایی که: دل خون کن

Ба ҷону дили мутӣъам , ҳар чаҳ гӯйӣ , ҳар чаҳ фармое

به جان و دل مطیعم، هر چه گویی، هر چه فرمایی

Магари ҷонӣ , ки ҳар ҷо омадӣ ногуҳ бурун рафтӣ ?

مگر جانی، که هر جا آمدی ناگه برون رفتی؟

Магари умрӣ , ки ҳар гуҳ мерӯй дигар наме ое ?

مگر عمری، که هر گه میروی دیگر نمی‌آیی؟

Чаҳ хуш бошад ки аввал бар ман уфтад гӯшаи чашмат !

چه خوش باشد که اول بر من افتد گوشه چشمت!

Саҳар чун наргиси зебои зи хоб ноз бигушое

سحر چون نرگس زیبا ز خواب ناز بگشایی

Дил аз дард ҷудоӣ мекашад оҳӣ ва ме гуяд

دل از درد جدایی میکشد آهی و می‌گوید

Ки : танҳои аҷаби дрдист ! дод аз дасти танҳоӣ !

که: تنهایی عجب دردیست! داد از دست تنهایی!

Ҳилолӣ ояд ва ҳар шоми сӯй манзарат бинад

هلالی آید و هر شام سوی منظرت بیند

Ки шояд чун маи нав аз канор бом бинмое

که شاید چون مه نو از کنار بام بنمایی