Дар офтоби Рахши оби бодаи тоби андохт

در آفتاب رخش آب باده تاب انداخت

Чаҳ об буд ки оташ дар офтоби андохт ?

چه آب بود که آتش در آفتاب انداخت؟

Ҳануз ҷилваи он ганҷи ҳасани пинҳон буд

هنوز جلوه آن گنج حسن پنهان بود

Ки ишқи фитнаи дарин олами хароби андохт

که عشق فتنه درین عالم خراب انداخت

Қазои нигар ки : чу паймонаи сохт аз гули ман

قضا نگر که: چو پیمانه ساخت از گل من

Марои биёади лабаши боз дар шароби андохт

مرا بیاد لبش باز در شراب انداخت

Фасонаи дгарон гӯш кард дар шаби васл

فسانه دگران گوش کرد در شب وصل

Вале бнўбти ман хешро бихоб андохт

ولی بنوبت من خویش را بخواب انداخت

Биё ва як нафаси ороми ҷони шӯ , аз раҳи лутф

بیا و یک نفس آرام جان شو، از ره لطف

Ки орзӯии ту ҷонро дар изтироби андохт

که آرزوی تو جان را در اضطراب انداخت

зи баҳри онкии дил аз доми зулф ӯ нараҳад

ز بهر آنکه دل از دام زلف او نرهد

Баҳри хамӣ гиреҳ афганду печу тоби андохт

بهر خمی گره افگند و پیچ و تاب انداخت

Надида буд ҳилолии азоби дӯзахи ҳиҷр

ندیده بود هلالی عذاب دوزخ هجر

Балои ишқи ту ӯро дарин азоби андохт

بلای عشق تو او را درین عذاب انداخت