Дилами бсинаҳи сӯзон мушавваш афтодаст

دلم بسینه سوزان مشوش افتادست

Дил аз куҷо ? ки дарин хона оташ афтодаст

دل از کجا؟ که درین خانه آتش افتادست

Хушем бо ғами ишқат , ки вақт ӯ хуши бод !

خوشیم با غم عشقت، که وقت او خوش باد!

Чаҳ хуши ғмист ! ки моро бова хуш афтодаст

چه خوش غمیست! که ما را باو خوش افتادست

Сафои бодау рухсори содаи ҳушами барад

صفای باده و رخسار ساده هوشم برد

Шаробу соқии мо ҳар ду беғаш афтодаст

شراب و ساقی ما هر دو بی غش افتادست

Бхту хол рух оростӣу ҳайронам

بخط و خال رخ آراستی و حیرانم

Ки ин саҳифаи бғоит мунаққаш афтодаст

که این صحیفه بغایت منقش افتادست

Гуҳӣ ки бар сар ушшоқ ронад абраши ноз

گهی که بر سر عشاق راند ابرش ناز

Кадоми сар , ки на дар пой абраш афтодаст ?

کدام سر، که نه در پای ابرش افتادست؟

Барисам тӯҳфаи кашами нақди умр дар поиш

برسم تحفه کشم نقد عمر در پایش

Вале чаҳ суд ? ки он сарви сар каш афтодаст

ولی چه سود؟ که آن سرو سر کش افتادست

Гирифт нури таҷаллии шаби ҳилолӣ ро

گرفت نور تجلی شب هلالی را

Ки рӯй хуби ту дар ҷилва маҳваш афтодаст

که روی خوب تو در جلوه مهوش افتادست