Аз он танҳои малик ғарибӣ шуд ҳаваси мо ро

از آن تنهایی ملک غریبی شد هوس ما را

Ки рӯзӣ чанд нашносем мо касроу каси мо ро

که روزی چند نشناسیم ما کس را و کس ما را

зи дасти мо агар пои бӯси хубон бар наме ояд

ز دست ما اگر پا بوس خوبان بر نمی آید

Ҳамин давлат ки : хок пой эшонем баси моро

همین دولت که: خاک پای ایشانیم بس مارا

Бароаи маҳмили ҷонони чунон бихўди ним имшаб

براه محمل جانان چنان بیخود نیم امشب

Ки ҳуши рафта боз ояд бФрёди ҷараси мо ро

که هوش رفته باز آید بفریاد جرس ما را

Боби чашми мо парварда шуд хору хаси кӯяш

بآب چشم ما پرورده شد خار و خس کویش

Вале гулҳои ҳасрати мидмд зон хору хаси мо ро

ولی گلهای حسرت میدمد زان خار و خس ما را

Гар аз дил ҳар нафаси ин оҳи олам сӯз бархезад

گر از دل هر نفس این آه عالم سوز برخیزد

Касе дигарнахоҳад сохт бо худ ҳамнафаси мо ро

کسی دیگر نخواهد ساخت با خود همنفس ما را

зи даст мо кашидӣ турра ва сад ҷои гиреҳи бастӣ

ز دست ما کشیدی طره و صد جا گره بستی

Ки кӯтаҳ гардад ва дигар набошад дастраси мо ро

که کوته گردد و دیگر نباشد دسترس ما را

Ҳилолӣ , рӯзгорӣ шуд ки давр аз гулшани рӯйиш

هلالی، روزگاری شد که دور از گلشن رویش

Фалаки дил танг медорад чу мурғони қафаси мо ро

فلک دل تنگ میدارد چو مرغان قفس ما را