Дигарам бастаи он зулф сияҳ натавон дошт

دگرم بسته آن زلف سیه نتوان داشت

Он чунонам ки бзнҷир нигаҳ натавон дошт

آن چنانم که بزنجیر نگه نتوان داشت

Тоби хайлу сипаҳи зулф ва рухӣ нест маро

تاب خیل و سپه زلف و رخی نیست مرا

Рӯзу шаби маърака бо хайл ва сипаҳ натавон дошт

روز و شب معرکه با خیل و سپه نتوان داشت

То кӣ он чоҳи зқнро нагарм бо лаби хушк ?

تا کی آن چاه ذقن را نگرم با لب خشک؟

Ин ҳамаи ташнаи маро бар лаб чаҳ натавон дошт

این همه تشنه مرا بر لب چه نتوان داشت

Дида бар бастам ва навмед нишастам , чаҳ кунам ?

دیده بر بستم و نومید نشستم، چه کنم؟

Беш азин дида бомед барра натавон дошт

بیش ازین دیده بامید بره نتوان داشت

Бо вуҷӯди рух ӯ дидани гул кӣ зебост ?

با وجود رخ او دیدن گل کی زیباست؟

Пеши хуршеди назари ҷониб ма натавон дошт

پیش خورشید نظر جانب مه نتوان داشت