Гар зи рухсори ту як лмъаҳ бдрё уфтад

گر ز رخسار تو یک لمعه بدریا افتد

Об оташ шаваду шуъла бсҳро уфтад

آب آتش شود و شعله بصحرا افتد

Бскаҳ аз қади ту нолими боўози баланд

بسکه از قد تو نالیم بآواز بلند

Ҳар нафаси ғулғула дар олам боло уфтад

هر نفس غلغله در عالم بالا افتد

Рӯз васласт , ҳам имрӯзи фидоӣ ту шавам

روز وصلست، هم امروز فدای تو شوم

Кор имрӯз нишоед ки бФрдо уфтад

کار امروز نشاید که بفردا افتد

Дорам умед ки : чун теғи кашӣ дар дами қатл

دارم امید که: چون تیغ کشی در دمِ قتل

Ҳар куҷои пой ту бошад серум онҷо уфтад

هر کجا پای تو باشد سرم آنجا افتد

Рафтӣ аз хонаи ббозори бсди ишвау ноз

رفتی از خانه ببازار بصد عشوه و ناز

Оҳи азин ноз ! дарин шаҳр чаҳ ғавғо уфтад ?

آه ازین ناز! درین شهر چه غوغا افتد؟

Онкии андохти дарин оташи сӯзони мо ро

آنکه انداخت درین آتش سوزان ما را

Дили мо буд , ки оташи бадал мо уфтад ?

دل ما بود، که آتش بدل ما افتد؟

Дили мадҳуши ҳилолӣ , ки з по афтодаст

دل مدهوش هلالی، که ز پا افتادست

Кош дар ҷилваи гуҳи он бут раъно уфтад

کاش در جلوه گه آن بت رعنا افتد