Гадоиро бшоҳӣ буд майлӣ
گدایی را بشاهی بود میلی
Чунон майлӣ ки маҷнӯнро блилӣ
چنان میلی که مجنون را بلیلی
Наҳодӣ чун сегон сар дар қафояш
نهادی چون سگان سر در قفایش
Нпичидии сар аз тавқи вафояш
نپیچیدی سر از طوق وفایش
Бкўиш чун илми собити қадам буд
بکویش چون علم ثابت قدم بود
Дар ойини вафодории илм буд
در آیین وفاداری علم بود
Бтиғ аз кӯй ӯ қатъан нарафтӣ
بتیغ از کوی او قطعا نرفتی
Ҷафоҳо дидӣ ва аз ҷо нарафтӣ
جفاها دیدی و از جا نرفتی
Чу сари ишқи аўҳри ҷо смр шуд
چو سر عشق اوهر جا سمر شد
Рақибонро азин маънӣ хабар шуд
رقیبان را ازین معنی خبر شد
зи гумроҳии ҳама аз роҳи рафтанд
ز گمراهی همه از راه رفتند
зи гирди роҳ назд шоҳи рафтанд
ز گرد راه نزد شاه رفتند
з ҳар ҷониби сухан оғоз карданд
ز هر جانب سخن آغاز کردند
Сари сари ниҳонро боз карданд
سر سر نهان را باز کردند
Ки : шоҳо , булъаҷаби ҳолести имрӯз
که: شاها، بوالعجب حالیست امروز
зи меҳнати пеши мо солисти имрӯз
ز محنت پیش ما سالیست امروز
Яке девонаи жулидаи мӯе
یکی دیوانه ژولیده مویی
зи роҳи афтодае , бе обрӯе
ز راه افتاده ای، بی آبرویی
Азин саргаштае , бе хонумоне
ازین سرگشته ای، بی خانمانی
Миёни халқ беному нишоне
میان خلق بی نام و نشانی
зи ишқат дам занад дар шаҳру бозор
ز عشقت دم زند در شهر و بازار
Мъозоллаҳ ! зиҳии нангу зиҳии ор !
معاذالله! زهی ننگ و زهی عار!
Азу дар роҳат афтодаст сангӣ
ازو در راهت افتادست سنگی
Казон сангаст моро кӯҳи нанагӣ
کزان سنگست ما را کوه ننگی
зи раҳгар бар нахезад ин гарони санг
ز ره گر بر نخیزد این گران سنگ
Дигар сӯят нахоҳем омад аз нанг
دگر سویت نخواهیم آمد از ننگ
Бнўъӣ дар ғазаб карданд шаҳ ро
بنوعی در غضب کردند شه را
Ки гуфто : сар баранд он бегунаҳ ро
که گفتا: سر برند آن بی گنه را
Рӯонаши ҷониби ҷаллоди бурданд
روانش جانب جلاد بردند
Бони хўнризи хӯн хораш супурданд
بآن خونریز خون خوارش سپردند
Сарашро бедареғ аз тан ҷудо кард
سرش را بی دریغ از تن جدا کرد
Дареғи он сар ки теғ аз тан ҷудо кард !
دریغ آن سر که تیغ از تن جدا کرد!
Чу хӯн бегунаҳро бар замини рехт
چو خون بی گنه را بر زمین ریخت
Қазои он ҷои аҷаби нақшии барангехт !
قضا آن جا عجب نقشی برانگیخت!
Сараш чун гӯй ҳар ҷониб давон шуд
سرش چون گوی هر جانب دوان شد
Дар охири сӯии қасри шаҳ равон шуд
در آخر سوی قصر شه روان شد
Бмжгон аз раҳаш хошок ме рафт
بمژگان از رهش خاشاک می رفت
Басӯи шоҳ меғалтид ва мегуфт :
بسوی شاه می غلتید و می گفت:
Агар рафтам , дигар меоем инак
اگر رفتم، دگر می آیم اینک
з по рафтам басар меоем инак
ز پا رفتم بسر می آیم اینک
Гуруҳе дар пеши афтону хезон
گروهی در پیش افتان و خیزان
Бсди афсӯси ашк аз дидаи резон
بصد افسوس اشک از دیده ریزان
Ки : дар олами чунин ёрӣ ки дидаст ?
که: در عالم چنین یاری که دیدست؟
На кас дидаст ва на ҳаргиз шунидаст
نه کس دیدست و نه هرگز شنیدست
Сараш рафтасту савдо дар сар ӯст
سرش رفتست و سودا در سر اوست
зи сар по карда дар хоки раҳи дӯст
ز سر پا کرده در خاک ره دوست
Чу бишунид ин сухани шоҳи ҷавони бахт
چو بشنید این سخن شاه جوان بخت
Бхок афганд худро аз сари тахт
بخاک افگند خود را از سر تخت
Сараши гирёни зи хоки роҳи бардошт
سرش گریان ز خاک راه برداشت
Фурӯ борид ашку оҳи бардошт
فرو بارید اشک و آه برداشت
Надимоне ки бар даргоҳ буданд
ندیمانی که بر درگاه بودند
Забонро бар дуъогӯе гушӯданд
زبان را بر دعاگویی گشودند
Ки : шоҳи кишвари ҷонро бақои бод !
که: شاه کشور جان را بقا باد!
Гадо гар рафт , султонро бақои бод
گدا گر رفت، سلطان را بقا باد
Ҳамаи сарҳо фидои шоҳи бодо !
همه سرها فدای شاه بادا!
Саросари хоки пои шоҳи бодо !
سراسر خاک پای شاه بادا!
Шаҳи гардуни сарири арши харгоҳ
شه گردون سریر عرش خرگاه
Ишорат кард бо хосони даргоҳ
اشارت کرد با خاصان درگاه
Ки дар сари манзили покаши ббрднд
که در سر منزل پاکش ببردند
з хӯн шастанд ва бар хокаш супурданд
ز خون شستند و بر خاکش سپردند
Банно карданд қасрии гирди хокаш
بنا کردند قصری گرد خاکش
Мадади ҷустанди халқ аз рӯҳи покаш
مدد جستند خلق از روح پاکش
Шаҳ аз ихлос мекард он иморат
شه از اخلاص می کرد آن عمارت
Қадам мезад бадастӯри зиёрат
قدم می زد بدستور زیارت
Фиристод он қадари такбиру ихлос
فرستاد آن قدر تکبیر و اخلاص
Ки ҷонаш дар ҳарим қурб шуд хос
که جانش در حریم قرب شد خاص
Хабардорӣ ки : он қурб аз куҷо ёфт ?
خبرداری که: آن قرب از کجا یافت؟
зи роҳи сидқу ойин сафо ёфт
ز راه صدق و آیین صفا یافت
Вафо кун , ҷони ман ,гар қурби хоҳӣ
وفا کن، جان من، گر قرب خواهی
Ки ҳаст он мӯҷиби қурби илоҳӣ
که هست آن موجب قرب الهی
Илоҳӣ , аз ту мехоҳам вафое
الهی، از تو می خواهم وفایی
Ки : созами зини сари саргаштаи пое
که: سازم زین سر سرگشته پایی
Бойенҳо гирди Кувайт роҳ ёбам
باین ها گرد کویت راه یابم
Магари қурбӣ дар он даргоҳ ёбам
مگر قربی در آن درگاه یابم