Ду сарви лола рух буданд ҳамзод

دو سرو لاله رخ بودند همزاد

Ки аз модари бшкли он ду кам зод

که از مادر بشکل آن دو کم زاد

Чунон буданд дар хӯбии ягона

چنان بودند در خوبی یگانه

Ки гуфтӣ : нест фарқӣ дар миёна

که گفتی: نیست فرقی در میانه

Агар ин як малик , он як парӣ буд

اگر این یک ملک، آن یک پری بود

Вагар ин Зуҳра , он як муштарӣ буд

وگر این زهره، آن یک مشتری بود

Басӯратгар бик дастур буданд

بصورت گر بیک دستور بودند

Вале дар сират аз ҳам давр буданд

ولی در سیرت از هم دور بودند

Яке бар хотир ҳар хастаи роҳат

یکی بر خاطر هر خسته راحت

Яке аз ҷавр бар дилҳо ҷароҳат

یکی از جور بر دلها جراحت

Яке бар синаҳо марҳам наҳодӣ

یکی بر سینه ها مرهم نهادی

Яке сад доғи дил бар ҳам наҳодӣ

یکی صد داغ دل بر هم نهادی

Бути дилҷӯйро аз ҳасани сират

بت دلجوی را از حسن سیرت

Бҷон мехостанд аҳли басират

بجان می خواستند اهل بصیرت

Қадам ҳар ҷо наҳодӣ бар сари кӯй

قدم هر جا نهادی بر سر کوی

з бисёре нгнҷидии сари мӯӣ

ز بسیاری نگنجیدی سر موی

Нигор тунди ху ҳар ҷо нишастӣ

نگار تند خو هر جا نشستی

зи дасти хуии бад танҳо нишастӣ

ز دست خوی بد تنها نشستی

Шунидам гуфт рӯзӣ аз хиҷолат

شنیدم گفت روزی از خجالت

Ки ёрб , инча ҳоласт ва чаҳ ҳолат ?

که یارب، اینچه حالست و چه حالت؟

Ки дар ҳасану ҷамоли мо шаккӣ нест

که در حسن و جمال ما شکی نیست

Турои сад ошиқ ва моро яке нест

ترا صد عاشق و ما را یکی نیست

Чу ин ҳарфи он ҳарифи тунд ху гуфт

چو این حرف آن حریف تند خو گفت

Накӯи ху дар ҷавоб ӯ накӯ гуфт

نکو خو در جواب او نکو گفت

Чаҳ суд аз ҳасан ? чун эҳсони надорӣ

چه سود از حسن؟ چون احسان نداری

Ту ин дории валикини он надорӣ

تو این داری ولیکن آن نداری

Худовандо , бҳсни неки хуён

خداوندا، بحسن نیک خویان

Бхлқу сирати покизаи рӯйон

بخلق و سیرت پاکیزه رویان

Ки ҳасани халқи одати сози мо ро

که حسن خلق عادت ساز ما را

Бохаллоқ ҳасан бинавоз мо ро

باخلاق حسن بنواز ما را