Яке тарки диёр хештан кард

یکی ترک دیار خویشتن کرد

Бтркстон шуду онҷо ватан кард

بترکستان شد و آنجا وطن کرد

Саховати пешаи таркони хтоиӣ

سخاوت پیشه ترکان ختایی

Бова карданд майли ошноӣ

باو کردند میل آشنایی

Бондки рӯзгорӣ муҳтарам шуд

باندک روزگاری محترم شد

Бғоити молдор ва муҳташам шуд

بغایت مالدار و محتشم شد

Чунон бисёр шуд асбобу амлок

چنان بسیار شد اسباب و املاک

Ки танг омад фазои даври афлок

که تنگ آمد فضای دور افلاک

Наҳуфтаи гӯсфандонаши з ҳар сӯй

نهفته گوسفندانش ز هر سوی

Адими хокро чун нофа дар мӯӣ

ادیم خاک را چون نافه در موی

Замин дар пои асбонаш чу гӯйӣ

زمین در پای اسبانش چو گویی

Ки аз чавгон равад ҳар дами басӯиӣ

که از چوگان رود هر دم بسویی

зи рашки уштуронаши бахтии кӯҳ

ز رشک اشترانش بختی کوه

Фитода бар замин чун кӯҳи андӯҳ

فتاده بر زمین چون کوه اندوه

Ниҳодаи хозинаши чандон ки хоҳӣ

نهاده خازنش چندان که خواهی

Дирамҳо бар замин то пушти моҳӣ

درمها بر زمین تا پشت ماهی

Ғуломон ҳар яке Юсуфи ҷамолӣ

غلامان هر یکی یوسف جمالی

Мубораки талъатӣ , абрӯи ҳилолӣ

مبارک طلعتی، ابرو هلالی

Дурахшони гавҳарӣ аз кони идрок

درخشان گوهری از کان ادراک

Бғоити зирак ва бисёр чолок

بغایت زیرک و بسیار چالاک

Ҷавонӣ буд дар хайли ғуломон

جوانی بود در خیل غلامان

Чу гули покиза рӯйу поки домон

چو گل پاکیزه روی و پاک دامان

Парии рухсорае , мардуми фиребӣ

پری رخساره ای، مردم فریبی

Биҳиштии пайкарӣ , фирдавси зебӣ

بهشتی پیکری، فردوس زیبی

Ду чашми хоҷаи равшан аз ҷамолаш

دو چشم خواجه روشن از جمالش

Дил ӯ хуррам аз боғи висолаш

دل او خرم از باغ وصالش

Дамии кони хоҷаи оҳанг сафар дошт

دمی کان خواجه آهنگ سفر داشت

Бмлки худ яке зебо писар дошт

بملک خود یکی زیبا پسر داشت

Ҳануз ӯро шукри олӯдаи шер

هنوز او را شکر آلوده شیر

Казу шер ва шукр шуд чошнии гир

کزو شیر و شکر شد چاشنی گیر

Писар чун аҳди тифлӣ бар сар оварад

پسر چون عهد طفلی بر سر آورد

Боиини ҷавонӣ сар баровард

بآیین جوانی سر برآورد

Боҳнги падари азм сафар кард

بآهنگ پدر عزم سفر کرد

Басӯии малики туркистон гузар кард

بسوی ملک ترکستان گذر کرد

Падари ин ҷо ва ӯ зини қиссаи ғофил

پدر این جا و او زین قصه غافل

Нишон май ҷусти азуи манзили бмнзл

نشان می جست ازو منزل بمنزل

Ғуломи шӯхи шӯрангез ногоҳ

غلام شوخ شورانگیز ناگاه

Броҳӣ ҷилва карду барадаш аз роҳ

براهی جلوه کرد و بردش از راه

зи роҳи дида дар ҷонаш даромад

ز راه دیده در جانش درآمد

зи дард аз синаи афғонаши баромад

ز درد از سینه افغانش برآمد

Аҷаби дарди дилӣ пеш омад ӯ ро

عجب درد دلی پیش آمد او را

Намак бар сина риш омад ӯ ро

نمک بر سینه ریش آمد او را

Балои ишқу андӯҳи ғарибӣ

بلای عشق و اندوه غریبی

Ғами ҳиҷрону дард бе насибӣ

غم هجران و درد بی نصیبی

На ёрии кини ҳикоят боз гуяд

نه یاری کین حکایت باز گوید

На ғмхўорӣ ки бо ӯ роз гуяд

نه غمخواری که با او راز گوید

Бохри сар бшидоиӣ баровард

بآخر سر بشیدایی برآورد

Илм дар кӯй расвоӣ баровард

علم در کوی رسوایی برآورد

Бондки рӯзгории он чунон шуд

باندک روزگاری آن چنان شد

Ки дар умри абади мушкил тавон шуд

که در عمر ابد مشکل توان شد

Балӣ , тундаст ишқи фитнаи ангез

بلی، تندست عشق فتنه انگیز

Чу оташ тунд шуд боло равад тез

چو آتش تند شد بالا رود تیز

зи ишқи он парӣ девона гардид

ز عشق آن پری دیوانه گردید

Ҳадиси ишқ ӯ афсона гардид

حدیث عشق او افسانه گردید

Касон бо икдгри он роз гуфтанд

کسان با یکدگر آن راز گفتند

Бпиши хоҷаи охир боз гуфтанд

بپیش خواجه آخر باز گفتند

Дилаш аз оташи андӯҳ ӯ сӯхт

دلش از آتش اندوه او سوخت

Чу шамъ аз оташи дил рангаш афрӯхт

چو شمع از آتش دل رنگش افروخت

Ғуломи моҳрӯро пеш худ хонд

غلام ماهرو را پیش خود خواند

Сухан бо ӯ бадастӯр адаб ронад

سخن با او بدستور ادب راند

Ки : эй шохи гули зебандаи ман

که: ای شاخ گل زیبنده من

Ту султони манӣ , неи бандаи ман

تو سلطان منی، نی بنده من

Агар будӣ ғуломи ман азин пеш

اگر بودی غلام من ازین پیش

Кунун бхшидмт бо он вафои кеш

کنون بخشیدمت با آن وفا کیش

Бъзми хизмат ӯ зуд бархез

بعزم خدمت او زود برخیز

Боваомез ва аз ғайраш бипарҳез

باو آمیز و از غیرش بپرهیز

Бҳкми хоҷаи он моҳи дили афрӯз

بحکم خواجه آن ماه دل افروز

Чу шуд ороми ҷони он ҷигари сӯз

چو شد آرام جان آن جگر سوز

Дили сад порааш чун ғунчаи бушковат

دل صد پاره اش چون غنچه بشکفت

Чу гули хандон бсўиш омад ва гуфт :

چو گل خندان بسویش آمد و گفت:

Аҷаб Лутфӣ намӯдӣ ! ваа ! чаҳ гӯям ?

عجب لطفی نمودی! وه! چه گویم؟

Карам кардӣ , ъФоки аллоҳ ! чаҳ гӯям ?

کرم کردی، عفاک الله! چه گویم؟

Чу ӯро хоҷаи соҳиб карам дид

چو او را خواجه صاحب کرم دید

Падари вораши зи асл ва насл пурсед

پدر وارش ز اصل و نسل پرسید

Падар чун бо писар ҳамдостон шуд

پدر چون با پسر همداستان شد

Падари фарзандии эшон аён шуд

پدر فرزندی ایشان عیان شد

Равон дар дасту пой ҳам фитоданд

روان در دست و پای هم فتادند

Бъзт рӯй ҳамро бӯса доданд

بعزت روی هم را بوسه دادند

Бмқсўду муроди худ расиданд

بمقصود و مراد خود رسیدند

зи дард дил бидод худ расиданд

ز درد دل بداد خود رسیدند

Карам кард он ҷавонмарди хирадманд

کرم کرد آن جوانمرد خردمند

Ки чашм афганд бар дидори фарзанд

که چشم افگند بر دیدار فرزند

Карам кун , каз карами ёр ту бошанд

کرم کن، کز کرم یار تو باشند

Мадад кун , то мададгор ту бошанд

مدد کن، تا مددگار تو باشند

Худовандо , бғоит бе нўоиим

خداوندا، بغایت بی نواییم

Карам фармо , ки муҳтоҷу гадоӣам

کرم فرما، که محتاج و گداییم

Карам кун , то карамро пеша созем

کرم کن، تا کرم را پیشه سازیم

Лӣимонро сахо андеша созем

لئیمان را سخا اندیشه سازیم