Ҷавонӣ , сарвқадӣ , гули изорӣ
جوانی، سروقدی، گل عذاری
Чаҳ ҷои сарву гул ? хуррами баҳорӣ
چه جای سرو و گل؟ خرم بهاری
Рахш аз оризи гули оби барда
رخش از عارض گل آب برده
Хаташ аз ҷаъди сунбули тоби барда
خطش از جعد سنبل تاب برده
Изораш чун гули сероби хуррам
عذارش چون گل سیراب خرم
Ниҳон дар ғунчааш сӣ ва ду шабнам
نهان در غنچه اش سی و دو شبنم
Ду рухи гули гули вази он ҳар як чароғӣ
دو رخ گل گل وز آن هر یک چراغی
Дилу ҷонро з ҳар як тозаи доғӣ
دل و جان را ز هر یک تازه داغی
Чу гули барги баҳории поки домон
چو گل برگ بهاری پاک دامان
Бҷмъии сӯй саҳро шуд хиромон
بجمعی سوی صحرا شد خرامان
Аҷаби ҷамъи ҷигарсӯзӣ ! ки он ҷамъ
عجب جمع جگرسوزی! که آن جمع
Бисӯз ишқ будӣ зинда чун шамъ
بسوز عشق بودی زنده چون شمع
Ҳикоят ҳар яке бо ёр кардӣ
حکایت هر یکی با یار کردی
Камоли ишқи худ изҳор кардӣ
کمال عشق خود اظهار کردی
Яке гуфто : серумро гӯии гардон
یکی گفتا: سرم را گوی گردان
Ки сарбозами бпишти ҳамчуи чавгон
که سربازم بپیشت همچو چوگان
Яке гуфто : сари ман гӯии худ соз
یکی گفتا: سر من گوی خود ساز
Ки сар дар бозаму гирдами сарафроз
که سر در بازم و گردم سرافراز
Яке гуфто : ишорат кун бҷонм
یکی گفتا: اشارت کن بجانم
Ки дар пои сгонти брФшонм
که در پای سگانت برفشانم
Яке гуфто : дили зорӣ ки дорам
یکی گفتا: دل زاری که دارم
Агар хоҳии бҷони пеши ту орм
اگر خواهی بجان پیش تو آرم
Дарин буданд каз ҷои ҷусти ширӣ
درین بودند کز جا جست شیری
Чу шери чарх дар куштани далерӣ
چو شیر چرخ در کشتن دلیری
Чу оташ дар Нитсаатон тез гашта
چو آتش در نیستان تیز گشته
Басони шуълаи оташ рез гашта
بسان شعله آتش ریز گشته
Брнги каҳрабои худро намӯда
برنگ کهربا خود را نموده
Вале чун коҳи мардум дор бӯда
ولی چون کاه مردم دار بوده
Дамаш бар пушт ҳамчун аждари кӯҳ
دمش بر پشت همچون اژدر کوه
Ки карда аз камари азми сари кӯҳ
که کرده از کمر عزم سر کوه
Давон чун зӯр бо сарпанҷа карда
دوان چون زور با سرپنجه کرده
Кафши гови заминро ранҷа карда
کفش گاو زمین را رنجه کرده
Дар он соъат ки шер аз ҷой бурҷаст
در آن ساعت که شیر از جای برجست
Яке зад ҳамла ва бар пой бурҷаст
یکی زد حمله و بر پای برجست
Дигарҳо як бик бар пои ҷустанд
دگرها یک بیک بر پای جستند
Вале баҳри гурез аз ҷои ҷустанд
ولی بهر گریز از جای جستند
Чу шамшери шуҷоатро илм кард
چو شمشیر شجاعت را علم کرد
Бики теғи устихонашро қалам кард
بیک تیغ استخوانش را قلم کرد
Чунон осон қалам кард аз майонаш
چنان آسان قلم کرد از میانش
Ки пиндории ҷудо буд устихонаш
که پنداری جدا بود استخوانش
зи ғайрати он ҷавони ҳам теғи бардошт
ز غیرت آن جوان هم تیغ برداشت
Вазони мардуми якеро зинда нагузошт
وزان مردم یکی را زنده نگذاشت
Рахш чун гул , дамаш чун ғунчаи бушковат
رخش چون گل، دمش چون غنچه بشکفت
Биор мухлиси ҷонбоз худ гуфт
بیار مخلص جانباز خود گفت
Ки : чун аҳди ту аҳд устуворӣаст
که: چون عهد تو عهد استواریست
Фидояти сохтам ҳар ҷо ки ёрӣаст
فدایت ساختم هر جا که یاریست
Илоҳӣ , шеваи мардонагии даҳ
الهی، شیوه مردانگی ده
зи номардони марои бегонагии даҳ
ز نامردان مرا بیگانگی ده
Ки дар роҳат бамурдӣ ҷон фишонам
که در راهت بمردی جان فشانم
Ду сад номардро дар хӯни нишонам
دو صد نامرد را در خون نشانم