Чу маҷнӯн давр монад азгўии Лайлӣ
چو مجنون دور ماند ازگوی لیلی
Боаҳу нолаи гуфто : вой ! ?вилӣ !
بآه و ناله گفتا: وای! ویلی!
Надонам бо ғами Лайлӣ чаҳ созам ?
ندانم با غم لیلی چه سازم؟
Бчндини оҳу воўилӣ чаҳ созам ?
بچندین آه و واویلی چه سازم؟
зи кӯяши сад ғаму андӯҳи барадам
ز کویش صد غم و اندوه بردم
Бзири меҳнат чун кӯҳи мардум
بزیر محنت چون کوه مردم
Магари бод сабо ояд зи кӯяш
مگر باد صبا آید ز کویش
Ки бозам зинда гирданд ббўиш
که بازم زنده گرداند ببویش
Чаҳ будӣ ?гар танамро ҷон набӯдӣ
چه بودی؟ گر تنم را جان نبودی
Вагар будӣ ғам ҳиҷрон набӯдӣ
وگر بودی غم هجران نبودی
Ғаму дардӣ ки ман дидам ки дидаст ?
غم و دردی که من دیدم که دیدست؟
На кас дидаст ва на ҳаргиз шунидаст
نه کس دیدست و نه هرگز شنیدست
Бмҳнтҳои гӯногӯн тавон зист
بمحنتهای گوناگون توان زیست
Вале бе рӯй Лайлӣ чун тавон зист ?
ولی بی روی لیلی چون توان زیست؟
Тани ман кошкӣ ! хошок будӣ
تن من کاشکی! خاشاک بودی
Ки боди субҳи хезам дар рабӯдӣ
که باد صبح خیزم در ربودی
Равони барадӣ ва дар роҳаши Фгндӣ
روان بردی و در راهش فگندی
Бхўорӣ дар гузаргоҳаши Фгндӣ
بخواری در گذرگاهش فگندی
Гузаштии сӯии ман Лайлии хиромон
گذشتی سوی من لیلی خرامان
Кашидӣ бар серум аз нози домон
کشیدی بر سرم از ناز دامان
Задам ман ҳам равон дар доманаши даст
زدم من هم روان در دامنش دست
Шудам чун хоки зери пой ӯ паст
شدم چون خاک زیر پای او پست
Чаҳ хуш бошад ки ком ман барояд !
چه خوش باشد که کام من برآید!
Бзири пой ӯ умрами сроид
بزیر پای او عمرم سرآید
Чунин гуфт ва қадам зад дар биёбон
چنین گفت و قدم زد در بیابان
Басӯии кӯҳ ва саҳро шуд шитобон
بسوی کوه و صحرا شد شتابان
Чу маҷнӯни сӯй саҳро кард майлӣ
چو مجنون سوی صحرا کرد میلی
Сегӣ дид аз сегон кӯии Лайлӣ
سگی دید از سگان کوی لیلی
зи перии даст ӯ аз кори монда
ز پیری دست او از کار مانده
зи пои афтодаи вази рафтори монда
ز پا افتاده وز رفتار مانده
Намонда қӯташ дар даст ва дар пой
نمانده قوتش در دست و در پای
Бойен бедасту поеи монда бар ҷой
باین بی دست و پایی مانده بر جای
Ниҳодаи оҳӯони по бар сар ӯ
نهاده آهوان پا بر سر او
Лагади кӯби ғизолони пайкар ӯ
لگد کوب غزالان پیکر او
зи сар то по шудаи зери магаси гум
ز سر تا پا شده زیر مگس گم
Барои худ магас рон карда аз дам
برای خود مگس ران کرده از دم
Забон молидаа бар захми тани хеш
زبان مالیده بر زخم تن خویش
Даҳони захмаш аз захми забони риш
دهان زخمش از زخم زبان ریش
Шуда чун устихон аз баҳри ноне
شده چون استخوان از بهر نانی
Бғир аз худ надидаи устихонӣ
بغیر از خود ندیده استخوانی
Дили маҷнӯни зи ҳол ӯ барошуфт
دل مجنون ز حال او برآشفت
Басӯи ӯ назар мекард ва мегуфт
بسوی او نظر میکرد و میگفت
Ки : эй ман дар вафои шармандаи ту
که: ای من در وفا شرمنده تو
Саги ёри манӣ , ман бандаи ту
سگ یار منی، من بنده تو
Ғизолони ҷаҳон , эй шери зода
غزالان جهان، ای شیر زاده
зи дастат рӯй дар саҳрои ниҳода
ز دستت روی در صحرا نهاده
Палангони ҳам зи бимат бо сад андӯҳ
پلنگان هم ز بیمت با صد اندوه
Ҳисори санг манзил карда дар кӯҳ
حصار سنگ منزل کرده در کوه
намедонам чаро аз по фитодӣ ?
نمی دانم چرا از پا فتادی؟
зи ҷои худ куҷои ин ҷо фитодӣ ?
ز جای خود کجا این جا فتادی؟
Чаро дастати чунин аз кори монда ?
چرا دستت چنین از کار مانده؟
Чаро пои ту аз рафтори монда ?
چرا پای تو از رفتار مانده؟
Куҷо рафт ? онкӣ буд аз панҷаи ту
کجا رفت؟ آنکه بود از پنجه تو
Ғизолон , балки шерони ранҷаи ту
غزالان، بلکه شیران رنجه تو
Куҷо рафт ? онкӣ ҳар сӯи мидўидӣ
کجا رفت؟ آنکه هر سو میدویدی
Бсҳрои ҳамчуи оҳӯи мидўидӣ
بصحرا همچو آهو میدویدی
Биёбони пари нафиру ғулғулат буд
بیابان پر نفیر و غلغلت بود
Пилос хаймаи Лайлии ҷлт буд
پلاس خیمه لیلی جلت بود
Агар рӯзӣ фитад чашмам бар он ҷл
اگر روزی فتد چشمم بر آن جل
Кунам онрои зи хӯни дидаи гули гул
کنم آنرا ز خون دیده گل گل
Қади ман ҳалқа шуд , комами баровар
قد من حلقه شد، کامم برآور
Бмн чун тавқи рӯзии сар дар овар
بمن چون طوق روزی سر در آور
Пас зонуии ғам бо ҳалқаи монам
پس زانوی غم با حلقه مانم
Ки сар аз поу по аз сар надонам
که سر از پا و پا از سر ندانم
Наҳодӣ пои бкўии дилбари ман
نهادی پا بکوی دلبر من
Биёу по на акнӯн бар сари ман
بیا و پا نه اکنون بر سر من
Чаҳ будӣ !гар серуми пои ту будӣ ?
چه بودی! گر سرم پای تو بودی؟
Ки бар хоки сари он кӯии судӣ
که بر خاک سر آن کوی سودی
Чу чашмат биравӣ афтодаст гоҳе
چو چشمت بروی افتادست گاهی
Гуҳии ҳам ҷониб ман кун нигоҳӣ
گهی هم جانب من کن نگاهی
Ки ин ғмдидаҳ рӯй ғам набинад
که این غمدیده روی غم نبیند
Касе ӯро бичишам кам набинад
کسی او را بچشم کم نبیند
Чаҳ доғаст ин ки зу дории нишоне ?
چه داغست این که زو داری نشانی؟
Ҳамин бошад нишони Комронӣ
همین باشد نشان کامرانی
Чаҳ будӣ ?гар марои ин доғ будӣ
چه بودی؟ گر مرا این داغ بودی
Дилами зини гули биҳишту боғ будӣ
دلم زین گل بهشت و باغ بودی
Чу кард ин гуфтугӯи маҷнӯни ношод
چو کرد این گفتگو مجنون ناشاد
Ғаззолиро гирифт аз доми сайёд
غزالی را گرفت از دام صیاد
Кабобаш кард аз рӯй мурувват
کبابش کرد از روی مروت
зи қӯти он кабобаш дод қӯт
ز قوت آن کبابش داد قوت
Бони қӯт саг омад сӯии Лайлӣ
بآن قوت سگ آمد سوی لیلی
Шуд охири посбони кӯии Лайлӣ
شد آخر پاسبان کوی لیلی
Чу маҷнӯни ҷониби Лайлии гузаштӣ
چو مجنون جانب لیلی گذشتی
Бигард кӯй ӯ чун каъбаи гаштӣ
بگرد کوی او چون کعبه گشتی
Давони он саги з домонаш кашидӣ
دوان آن سگ ز دامانش کشیدی
Равон то пеш ҷононаш кашидӣ
روان تا پیش جانانش کشیدی
Чу маҷнӯнро боҳсон буд майлӣ
چو مجنون را باحسان بود میلی
Фитодаш дида бар дидори Лайлӣ
فتادش دیده بر دیدار لیلی
Илоҳӣ , шеваи эҳсон карам кун
الهی، شیوه احسان کرم کن
Маро дар олами эҳсон илм кун
مرا در عالم احسان علم کن
Ки худро бар сари кӯии ту байнам
که خود را بر سر کوی تو بینم
Бкўити гирдам ва рӯй ту байнам
بکویت گردم و روی تو بینم