намедонам ки хоҳӣ кард бовар ?

نمی دانم که خواهی کرد باور؟

Ки шоҳӣ буд дар иқлӣми ховар

که شاهی بود در اقلیم خاور

Басӯрат беҳтар аз ҳуру парӣ буд

بصورت بهتر از حور و پری بود

Ҷамолаши офтоби ховарӣ буд

جمالش آفتاب خاوری بود

Бинозам қудрати он сонеъи пок

بنازم قدرت آن صانع پاک

Ки хуршеди офарид аз заррае хок

که خورشید آفرید از ذره ای خاک

Лабаш гоҳе ки шукр ханда кардӣ

لبش گاهی که شکر خنده کردی

Наботи Мисрро шарманда кардӣ

نبات مصر را شرمنده کردی

Рахш бар офтоб афганда тобӣ

رخش بر آفتاب افگنده تابی

Даҳонаш заррае бар офтобӣ

دهانش ذره ای بر آفتابی

Сари афрозони з по афганда ӯ

سر افرازان ز پا افگنده او

Ҳамаи шоҳони олами банда ӯ

همه شاهان عالم بنده او

Гадоӣ дошт бо он моҳи ховар

گدایی داشت با آن ماه خاور

Чунон Меҳрӣ ки натавон кард бовар

چنان مهری که نتوان کرد باور

Ҳамаи рӯз аз пеши афтону хезон

همه روز از پیش افتان و خیزان

Ҳамаи шаби гирди кӯяши ашки резон

همه شب گرد کویش اشک ریزان

Шабӣ бар гирди қасри шоҳ май гашт

شبی بر گرد قصر شاه می گشت

Боаҳу нолаи ҷонкоҳ май гашт

بآه و ناله جانکاه می گشت

зи дарди ошиқии фарёди бардошт

ز درد عاشقی فریاد برداشت

зи фарёдӣ ки он шаб то саҳар дошт

ز فریادی که آن شب تا سحر داشت

Мнғс кард айши посбон ро

منغص کرد عیش پاسبان را

Мсдъ шуд саги он остон ро

مصدع شد سگ آن آستان را

зи боми қасри шоҳии посбонӣ

ز بام قصر شاهی پاسبانی

Фгнд аз кин бирав санги гаронӣ

فگند از کین برو سنگ گرانی

Дар онҳолт ки омад санг аз онсӯӣ

در آنحالت که آمد سنگ از آنسوی

Сегиро дид , ошиқ , гирди он кӯй

سگی را دید، عاشق، گرد آن کوی

Тавозуъ кард ва аз таъзими хами гашт

تواضع کرد و از تعظیم خم گشت

зи болои сараши он санг бигузашт

ز بالای سرش آن سنگ بگذشت

Гар аз роҳи тавозуъ хам нагаштӣ

گر از راه تواضع خم نگشتی

Кӣ он санг аз сар ӯ дар гузаштӣ ?

کی آن سنگ از سر او در گذشتی؟

Худовандо , нахоҳам сари фарозӣ

خداوندا، نخواهم سر فرازی

Серум , кош ! аз тавозуъи паст созӣ

سرم، کاش! از تواضع پست سازی

Ки бошам сокини кӯии саломат

که باشم ساکن کوی سلامت

Халосӣ ёбам аз санги маломат

خلاصی یابم از سنگ ملامت